Hâtır ah Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Muharrirlerimin acı gözlerle şahit olduğu bir güne gidiyor hatrım;
Soğuk ve karlı bir gecede titreyerek yazdığım o cümleye.
Dinleyin beni ey memnunluğu körelmiş öğretenler!
Şairler, mecnunlar ve meyuslar, siz de dinleyin:
Bu dünyanın bir köşesinde nefes nefese koşan bir şiir var.
"Neden hata payım yok?" diye istida etmeden,
Bütün geçmişi sırtladım.
"Bütün suçlusu benim" dedim yaşamın.
Ve yaşamak…
Ve ölmek arasında bu ince çizgide,
Huzuru karanlık bir sokakta başım dik yürüyünce buldum.
Uzaklardan geliyordu o canım musiki.
Nerede bir ezgi çalsa
bil ki ben oradayım.
Oradaydım.
Nerede bir şiir okunsa
bil…
Çiçekler açtırır dik ve çiçekçil yürümek.
Ve ezgiler o canım çiçeklerin soyundandır.
Ve inanıyorum inanmanın en güzel hatırına.
Bir gün silinirsem bu müphem güruhtan, bilin.
Bilin ki bütün kayboluşlardan sonra yazılır adım.
Bir tenezzühgâhta, bir bankın üzerinde iç çekmek nedir iyi bilirim.
Bilirim ama siz bil…
Neftî bir gecede bir şiir yazdım sessizce.
Ve o cümle hücum etti kalbime:
“Ben Seyit Câfer…”
Katı bir çağ bu, ilmek ilmek işlenirken kalbime.
Kaçmanın nefes nefese olduğunu bilmeden,
Niyetlenmeden susmaya, aniden konuşurken
Ve görecek yıllara niyet etmişken bu çaresiz denklemde,
Hayat elinde mızraklar biliyorken,
Kalbimi açıp beklemek delilik mi?
Soygunlar yapılırken aklımın en saflığına
Ve tüm sloganlar o sokağa yazılıyorken,
Bir kumarda tüm benliğini kaybeden adama tebessüm ediyorken gaynotçular
Ve ölmemi bekliyorsa ilerleyen saatlerde mezarcılar,
Tüm okların menzili bana kadarsa söyle;
Söyle,
Yaşamak delilik mi?
Anbean sıkıyorken şehir,
Okunan ezana aynı anda şahitlik ediyorken;
Biri çığlık atsa hem senden biliniyorsa,
Bil…
Ölmemek elimde mi?”