-akıyor zamanın zamanı yuttuğu
karanlıklar yamalı bohça eğreti gülüş-
zamanı gelmiştir gidişlerin
bir ağaç döker kabuklarını
bir dal uç verir soyunur geceye
bir yaprak düşer dalın kırılışından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzel şiiiir.......
kaç zamanın vurgunudur
içimdeki göç /içe göç tutsak
hep o –bu yanım/arada sınırsız sınır
ben özgürsem sende/ sen tutsak bende
...........yani
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta