Duvarsız bu damda son dem
Başka bahar olmayacak
Beyazlar içinde son toy
Bayramlar geçti gitti nursuz
Bir veda değil bu Seven’e
Yitik Sevilen’den azade sadece
Neye güvenir hayatta insan
En çok neye kime güvenir
Eşine, işine, dostuna, arkadaşına
Kime güvendiysem bu yalan dünyada
Sırtımdan vurdular en olmaz anda
Çöktüm acılar içinde de şaşırmadım
Gülüverenler bu alemin en güzeliymiş
Hayatta her güzelde bir gülüverenmiş
Güzellerin canı isterse eğer gülüverirlermiş
Canları istemezse zindan ederlermiş hayatı
Fakire fakiri denk gelirmiş ancak
Kara bineğinin üzerinde
Bir hurisin ey âdem kızı
Nur ten üzeri bezenmişsin
Ecnebi lacilerden urbayla
Neş’eli meltemlerle firari
Yüreğin uçurtma olmuş
Hep böyle kal işte gülüvererek
Gözlerimin hapsinde cilveyle
Doymayayım seyrine sine kadar
Bıkmadan usanmadan yılmadan
Ara sıra uzatsan ellerini
Bilemedim yazgıymış girdim
Gaip âlemine günün tepesinden
Ne güzeldi yine gelişin Aişam
Habersizce
Sarıp sarmalamıştık birbirimizi
Kördüğüm
Anaya babaya gider
Dayıya halaya amcaya
Arkadaşa gidermiş mektup
Elin kızına gitmezmiş
Gider ölümüne sevdiğinse
GÜLÜN SAHİBİ
Ete kemiğe bürünmüşüm
Cana gelmişim güle erek
Çile çekmişim narın içinde
Yanmışım yakılmışım
Bir gülüveren yaktı dilemedim
Ak mı kara mı yazım bilemedim
Pervane olmayı ben istemedim
Can suyundan içmekti muradım
Zifir içinde naran zikir ettim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!