Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsan olmak yetiyor,
Hiç bir paye istemem,
O da zaten bitiyor,
Sona kalmak istemem.

Bin bir anlama gelmesin,
Sana aşkımı anlatmam,
Bilmeyen varsa bilmesin,
Yetiyor senin anlaman.

Yetim

Ah yetim Ah

Ne kadar zor

Yönetime gelmedikçe insanlar, düşünürler özgürce,
Yönetenleri yakın çevreleri yönlendirir gizlice.

Yumuşak sözlü olun, sakın olmayın kaba,
Gücünüz yettiğince, hayra gösterin çaba,
Hiç kimse yalnız değil, Hak nazarı altında,
Eksiksiz kayda geçer, sanmayın olur heba.

YÜCE GÜCE

Döndüm döneceğim sana,
Beni yanına alsana,
Gece gündüz ağlıyorum,
Ne olur beni duysana,

Kişi görmezse önünü,
Nasıl bilecek yönünü,
Kıbleyi bile şaşırır,
Berbat getirir sonunu.

Hayatın her aşaması, basamaklarla doludur,
Bastığın her basamaksa, yalnızca iniş yoludur,

Hedef gaip, menzil gaip, basamak çıkış holüdür,
Merdivenin trabzanı, hangi ağacın koludur,

Yorgunum kalmadı,takatim benim
Ne acılar çekti,bil ki yüreğim
İçim buz dağı,yanmakta tenim
Sonbaharı bile,özlemekteyim

YÖRÜNGEM ŞAŞTI

Sen ve ben yetiyorduk, kurduğumuz dünyaya,
Beni böyle bırakıp, nereye gittin gülüm,
Tek seni görmek için, sığınmışım rüyaya,
Sensizliği yaşadım, virane şimdi gönlüm.