Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Yaralı ceylanım dağlar başında,
Kaybettim maralı, şu genç yaşımda,
Teselli aradım,göz yaşlarımda,

Vurma avcı vurma, ben yaralıyım,
Yarama bakmayın, ben davalıyım,

Kişi kendi nefsine, eğer vermezse ayar,
Nefis neyi isterse, hiç çekinmeden dayar,
İstersen yok de artık, bilki dinlemez seni,
Aldığı tavizlerden, hep vazgeçilmez sayar.

Niyetini bilemem, ancak bilen biliyor,
Tevbe edersen eğer, günahını siliyor.

Yürek doğru atarsa, yaklaştırır Allah'a,
Hikmetini anlarsan, eriştirir felaha.

Vicdan neyle beslenirse, onunla tatmin olur,
Vicdanım rahat diyor, bakın zalimler bile.
Her kim neyi arasa, bilinki onu bulur.
Vicdanlar vahiy ile, yapılmalı kalibre.

İnsandan daha zalim, varlık yoktur dünyada,
Savunurken saldıran, şuur yoktur hayvanda,
Hem nankör hem de zalim, kendini bilmeyenler,
Vicdanı çekerseniz, ne kalır ki insanda.

Yağmur bulutu gibi dolaşırsın üstümde
Yağacaksan yağ hadi beklerim yüreğimde
Sana öyle hasretim,öylesine susuzum
Yüreğim şerha şerha bil seni beklemede

Sal kokunu sineme,fesleğenler gibi sal

OĞUL OĞUL

Oğul oğlu;
Yıldız oldum gökyüzüne açıldım,
Dane oldum yeryüzüne saçıldım,
İnsan oldum, varlıklardan seçildim,

YAKARSIN

Sonu ölüm değil mi, yalan olan dünyanın,
Kendini kainatın, padişahı mı sandın,
Yalnızca görüntüdür, yansıttığı aynanın,
Ölmem diyorsan eğer, nemruta çıkar adın.

Kişilerden bir kişi, yalan olursa sözü,
Binbir surata döner, tanınmaz doğru yüzü

Gemileri yaktım geldim
Yaktım dönüş biletimi
Dert dediğim sırrı bildim
Feda ettim servetimi