Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnanmakta birileri, evrim denen safsataya,
Aslında inançsızlığı, koymuşlar bunlar kafaya,
Ölseniz de kabul etmem, maymunu atam olarak,
İnsan olarak gelmişim, iyi bilin ki dünyaya,

DEMİRCİ

Ah demirci,
Yeter vurdun,Ne istiyorsun demirden,
İhanet içerisinde örsle balyoz,
Almışlar arasına ha bire dövmekteler,

Beni terkedip giderken üzülmedin mi?
Boynumun büküldüğünü, hiç görmedin mi?
Neyim varsa verdim sana, düşünmedin mi?

Şimdi tek başıma yalnız, derbederim ben,
İyi bil ki öleceğim, ben kederimden,

Ne dikili ağacım var, ne de taş üstünde taşım,
Ne anam var ne de babam, ne bacım nede kardaşım,
Bir gün ben de döneceğim, o doğduğum topraklara,
Dönecek ben değilim ki, dönecek olan naaşım,

İnsani de senin kulun,
Biliyor doğrudur yolun,
Her şey eksiksiz mükemmel,
Dedin ki arayın bulun.

Yürüyorum gündüz gece,

Uykusuz gecemin sabahı kaçtı,
Sen gelmezsen uykum, geri gelmiyor,
Gül beklerken bana, dikenler açtı,
Ağlayan gözlerim, gayrı gülmüyor.

Sen yoksun diyerek, gitti güneşim,

GİDİYORUZ

Bitiş düdüğü çaldı, sona geldik diyoruz,
Çıktığım son basamak, son durak ta göründü,
El etek çekme vakti, sessizce gidiyoruz,
Yapraklar dökülüyor, mevsim hazana döndü.

Senden ayrı kaldım diye, gözyaşlarım sele döndü,
Yüreğimi saldım diye, ah çekişim yele döndü,
Ummanlara daldım diye, beni seven ele döndü,

Ele döndü ele döndü, beni seven ele döndü,
Ben de olan ben süründü, tutuşmuştum o da söndü.

Dicle akmalıdır sonsuza kadar,
Sakın ha dicleye koymayın radar,
Diclenin akması, onun fıtratı,
Engel olacaklar, olurlar gaddar.

ACİZ BİR KUL

Güz bende vücut bulmuş, bahar sende duruyor,
Yüreğim yalnız benim, senin için vuruyor,
İç geçirip geçmişe, bakıp özlem duyuyor,