Şimdi Evimdeyim Şiiri - Sumeyye Öztürk

Çok yol yürüdüm,
Kimsenin bilmediği yollardan geçtim ben.
Bazen bir umudun peşine,
Bazen bir sözün gölgesine sığındım ben...
Her defasında "belki" dedim,
Her defasında biraz daha eksildim.

Omuzlarımda taşıdığım yük değil, beni yoran.
Tutunmaya çalıştığım hayaller...
İnanmakmış insanı en çok yaralayan,
Bunu geç öğrendim ben.
Ne fırtınalar atlattım,
Ne geceler sabah olmadı gözümde.

İçimde büyüttüğüm umutları
Bir bir toprağa verdim sessizce.
Kimse görmedi, kimse duymadı;
En büyük savaşlar insanın içinde koparmış zaten.

Sonra anladım...
Bazı insanlar değişmezmiş,
Bazı sözler tutulmak için değil,
Sadece söylenmek için verilirmiş.
Yıllarımı verdim bir ihtimale,
Bir gün gerçek olur sandım.
Meğer beklediğim şey hiç gelmeyecekmiş,
Meğer bazı kapılar hiç açılmayacakmış.

Ve bir gün,
Elimde kırılmış hayallerle döndüm evime.
Ne kazanan bendim ne de kaybeden.
Sadece çok yorulmuş bir yolcuydum.
Şimdi sessizlik oturuyor yanı başımda.
Eskisi kadar konuşmuyorum kimseyle.

Çünkü insan bazen anlatmaktan değil,
Anlaşılmamaktan yoruluyor.
Yine de içimde bir sızıyla bakıyorum geriye;
Verdiğim emeklere değil,
Değmeyen insanlara üzülüyorum.

Ve artık biliyorum...
Herkes layık olduğu yerde...
Mücadelemi verdim ben.
Kaybettiklerim değil, vazgeçtiklerim öğretti hayatı.

Şimdi evimdeyim.
Belki yaralarım hâlâ açık,
Belki umutlarım eskisi gibi değil.
Ama en azından biliyorum;
Bazen eve dönmek bir yenilgi değil,
Kendini yeniden bulmanın başlangıcıdır.

Yoruldum diye yarım kalmadım,
Sadece değmeyen yolları ardımda bıraktım...