Umut Şiiri - Sumeyye Öztürk

Kiminin yarım kalan duasıdır umut,
Kiminin hiç dinmeyen bekleyişi.

Kimi bir "İyileştin." sözünü bekler,
Kimi "Döndüm." diyen bir sesi.

Kiminin yükü ekmektir,
Kimininki özlem.

Bir annenin gözünde evladıdır,
Bir evladın yüreğinde annesi.

Kimi yarasını saklar,
Kimi gözyaşını.
Kimi sessizce tükenir,
Kimi gülümseyerek bekler.

Ama herkes,
Bir parça umut taşır içinde.

Çünkü umut...
Karanlığın içindeki ilk ışıktır.

Yıkılanı ayağa kaldıran,
Yorulana yeniden yol gösteren.

Ne fırtınaya boyun eğer,
Ne geceye yenilir.

Sessizdir...
Ama insanı yaşatan en güçlü sestir.

Ve anlar insan;

Umut,
Her şey yolunda olduğu için doğmaz.

Her şeye rağmen,
İçindeki vazgeçmeyen yanla birlikte yaşar.

Çünkü umut,
Kırılanı inkâr etmek değil,
Kırık hâlinle yeniden doğrulabilmektir.

Her düşüş,
Bir son değildir.
Bazen insan,
En sağlam adımını diz çöktüğü yerden atar.

Ne acı sonsuza dek sürer,
Ne de karanlık gökyüzünü sonsuza kadar örter.

Yeter ki insan,
İçindeki umudu toprağa gömmesin.

Çünkü umut;
Beklemek değildir...

Düştüğün yerden,
Yeniden ayağa kalkacak cesareti bulabilmektir.

Ve unutma...

En uzun geceler,
En aydınlık sabahlara gebedir.

En derin yaralar,
En güçlü insanları büyütür.

Ve bazen...

İnsan,
Hayata umutla tutunduğu için yaşamaz.

Yaşadığı için umut etmez.

İnsan, umut ettiği sürece yeniden doğar.

Umut, beklemek değildir.
Umut, bütün ihtimaller tükendiğinde bile
Hayata yeniden "Ben hâlâ buradayım." diyebilmektir.