"Kelimelerin sığınağında nefes alan,duygularını sessizce kağıda döken bir yolcu..."
Benim olmadan en çok bende kalanım.
İçimin en derin yerinde kanayan yanım.
Göğsümde saklı aykırı zamanım.
Gözlerimde tükenmeyen eski bir bakışım.
Adını anmadığım en büyük yakarışım.
Kendime sustuğum, sana vardığım akşamım.
Öyle her gece aklıma gelmenle olmuyor
Mecbur bırakıyorsun bir şiire daha kendini
Bu son dedikçe başka bir gülüyorsun yıllar öncesinden
Başka bir ayrıntın çarpıyor beynimin duvarlarına
Ve bir “ah” ile başlıyor sana her cümlem
Özlem en zayıf anlarımda nüksediyor
"Gecenin gizemli sessizliğinde bir soluk aradım. Sanki nefesimi kesen adetâ boğazıma dizilen bir yumru gibi beni hapsettiği o girdapta debelenirken uzanan bir çift el gibi tüm çaresizliklerimi çarelere döndürecekmişcesine bir umut belirdi. Kimbilir belki de geceye meftun olmuşken o çare tıpkı limana yaklaşmaya çalışan bir gemi misali beni umutlarıma, hayallerime yaklaşmaya çabalamam için bir işaret olabilirmiydi? Tüm akıl tutulmalarımın hengâmeleriyle boğuşurken beni uzak soluklu bir yarışamı hazırlıyordu? Bilmiyordum Bildiğim bir tek şey vardı Geceyi delip geçen zühre yıldızının varlığı ve parlaklığı. Umutluydum Biliyordum ki yıldızların içinde ziyasını temaşa ettiğim o güzellik bir gece tıpkı geceye benim meftun olduğum gibi o da bana meftun olacak Emindim.."
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!