Sevgilim Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Ben seni bir insanı sever gibi sevmedim.
Seni, kalbimin içinde açılan
ve kapısını bir daha kapatamadığım
gizli bir kapıdan sevdim.

Senin adın geçtiğinde
içimde bir şey susuyor.
Dünya geri çekiliyor,
sesler uzaklaşıyor,
ben kendi içimde
sana doğru eğiliyorum.

Belki de aşk budur;

İnsanın kendisini unutup
sevdiğinin varlığında
başka bir hakikate uyanması…

Sen uzaktasın.

Biliyorum.

Ama uzaklık dediğin
iki insanın arasındaki mesafe değilmiş meğer.
Bazen bir insan
binlerce kilometre ötede olur
ama kalbinin tam ortasında yaşar.

Bazen de yanında duran biri
insanın ruhuna
bir ömür kadar uzak kalır.

Sen benim uzaklığım değilsin sevgilim.

Sen benim
içimdeki en yakınsın.

Ben seni düşündüğümde
kendimi bulmuyorum artık.

Sanki içimde
senden önce yaşayan o adam
yavaş yavaş çekiliyor.

Gururum susuyor.
Kibrim susuyor.
Benliğim susuyor.

Ve geriye
sana söyleyecek tek bir sözü kalmış
sessiz bir kalp kalıyor:

Ben seni seviyorum.

Öyle bir sevgi ki bu,
ne bir karşılık istiyor
ne de bir isim…

Sen bilsen de olur,
bilmesen de.

Çünkü bazı sevgiler
karşısındaki insanın bilmesi için değil,
sevenin ruhunda gerçekleşmesi için vardır.

Benim sevgim de
böyle bir şey.

Bir gece gibi
sessizce içime çöktü.

Sonra bütün hayatımı
senin adınla aydınlattı.

Şimdi sensizliği
bir ceza gibi taşımıyorum.

Onu da senden kalan
bir emanet biliyorum.

Çünkü yokluğun bile
bana seni hatırlatıyor.

Senin olmadığın yerde
seni daha derinden hissediyorum.

Sen benim içimde
böyle büyüdün.

Sessizce…

Kimse görmeden…

Bir gün fark ettim ki
kalbimde sana ayrılmış
öyle büyük bir yer var ki
oraya artık
kendim bile sığamıyorum.

İşte o gün
anladım:

Ben seni sevmiyorum yalnızca.

Ben seni
kendimin ötesinde bir yerde
taşıyorum.

Belki bu yüzden
sana dokunamadığım hâlde
seni hissediyorum.

Sesini duymadığım hâlde
seni işitiyorum.

Yanımda olmadığın hâlde
varlığını biliyorum.

Seninle aramızda
söylenmemiş sözlerden
daha güçlü bir bağ var.

Bazen susuyorum.

Çünkü sana söylemek istediğim
her şey kelimelerin ötesinde.

Sana "gel" desem
eksik…

"Seni özledim" desem
yetersiz…

"Seni seviyorum" desem
yine de tamamlanmıyor.

Çünkü senin bende bıraktığın
şey bir cümle değil.

Bir hâl…

Bir teslimiyet…

Bir dönüş…

Ben seni severken
kendimden vazgeçmedim.

Kendime dair
yanlış bildiğim her şeyden vazgeçtim.

Ve belki de
ilk defa o zaman
gerçekten kendime yaklaştım..

Aşk, insanın içindeki
sahte olan her şeyi
sessizce soyup
geriye hakikati bırakıyor.

Sen benim içimde
bunu yaptın.

Beni kendime bıraktın.

Sonra kendimi
sana emanet ettim.

Sevgilim…

Benim sana olan sevgim
iki insanın birbirine duyduğu
sıradan bir sevgi değil.

Bu, kalbimin içinde
yıllardır aradığım
bir anlamın
senin suretinde karşıma çıkması.

Bu yüzden
seni kaybetmekten korkmuyorum.

Sen bende kaldın.

Bir dua gibi…

Bir sır gibi…

Kimsenin bilmediği
ama benim her gece
içimde hissettiğim
bir hakikat gibi…

Ve bir gün
bu dünya susarsa,
bütün yollar kapanırsa,
zaman bizi birbirimizden tamamen ayırırsa bile
şunu bil:

Ben seni
bu ömrün bana verdiği
en güzel şey olarak
kalbimde taşıdım.

Belki sana kavuşamadım.

Belki ellerini
ömrüm boyunca
dilediğim kadar tutamadım.

Belki gözlerine
bakmak istediğim kadar
bakamadım.

Ama seni sevdim.

Öyle derinden sevdim ki
bu sevgi
artık benim hayatımdan
ayrı bir şey değil.

Benimle birlikte nefes alıyor.

Benimle birlikte susuyor.

Benimle birlikte
sonuna doğru yürüyor.

Ve eğer gerçekten
ruhların birbirini
bir yerlerde tanıdığına inanıyorsam…

Ben biliyorum sevgilim;

Biz birbirimizi
bu dünyada ilk kez görmedik.

Belki bu yüzden
sana baktığımda
bir yabancıyı değil,
çok eskiden kaybettiğim
bir şeyi bulmuş gibi oluyorum.

Belki bu yüzden
kalbim seni görünce
sana yaklaşmıyor…

Seni hatırlıyor.

Ve ben,
bu hatırlayışın içinde
bir ömür yaşamaya razıyım.

Sen benim
kaderime yazılmış bir isim değilsin yalnızca.

Sen,
kaderimin bana
kendimi hatırlatmak için
gönderdiği en derin sır'sın.

Ben o sırrı
son nefesime kadar
kalbimde taşıyacağım.

Çünkü bazı aşklar
kavuşunca bitmez.

Bazı aşklar
insanın ruhuna karışır.

Ve artık
ne zamanın gücü yeter onları silmeye,
ne ayrılığın…

Ben seni
ömrümün içinde değil,

ruhumun sonsuzluğunda seviyorum.