Sevgili Şiiri - Halil Kumcu

Geceye ay düştü, sonra gözlerin…
Kuyunun dibinde taş gibi kesildim.
Alışamadım bir türlü yokluğuna;
Gölgemden vazgeçtim, bir senden geçemedim.

Kuru otlara dönüştüm,
İçimden o kadar çok giden var ki sahi.
Herkesin dilinde o bilindik söz:
“Hayat yalan, vallahi billahi.”

Çabuk alışırım sanmıştım,
Nasıl da yanar şuram yokluğuna.
Bir uğultu gibi kapladın her yerimi,
Ateşin düşer içimin tam da ortasına.

Bir türlü alışamadım işte sensizliğe,
Ben de çaresizce kalbine sığındım.
Bağışlar mısın beni ey sevgili?
Bir nefeslik sigara gibi dudaklarındayım.

Yoruldum ölümü beklemekten kirpiğinde,
Başım gövdeme ağır geliyor.
Anı oldu şimdi diğer yanım,
Yaşanmış günler gelip soluma vuruyor.

Sahi, sevgi neydi? Emek mi sevgili?
Bir kadınla kurduğun hayaller toplanır.
Ölümsüzlük iksirini içmek gibi bir şey…
Etten ete geçip nasıl bu kadar acıtır?

📍Şair Notu: Biliyor musun? Sevgi sadece hissetmekle bitmiyor; bazen yanında olsan da uzaklaşmak zorunda kalıyorsun. Her acı, her yorgunluk ve her sızı, yüreğinde bir iz bırakıyor. Ama işte o izler, seni sen yapan şeyler… Belki ben de seninle kendi hikâyemde buluştum; sen de kendi iç yolculuğunda bir yerini keşfedeceksin. Unutma, sevmek kadar susmak da değerli, beklemek kadar vazgeçmek de… Ve bazen bir nefes, bir bakış veya bir fotoğraf, kelimelerin anlatamadığını fısıldar.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yokluk, en derin hatıraları bile yakar.
•Sevgi, bazen nefes kadar kısa, bazen ömür kadar ağırdır.
•Ölümsüzlük iksirini içmek gibi bir şeydir, sevilenin acısı.
•Geçmiş, bazen omuzlarına ağır bir taş gibi çöker.
•Hasret, sessiz bir ateş gibidir; içten içe yakar.

19 Eylül 2023 / Pazartesi / Ankara