Canavar: Kapital Sistem
Toprak: Halk
Meyve Dalı: Liberal Özel Sektör
Meyve: Sermaye ve Ürün
Bugün canavarın masasına bir meyve tabağı daha konuldu. Canavarı doyuran bu meyvelerin dalları gelişimleri süresince gerekli mineralleri topraktan aldı ve minerallerini karşılayan toprağı hep yukarıdan izledi. Toprak ise beslediği meyvelerin dallarına imrenip onlar gibi olmak istedi. Meyvelere ve dallara ulaşmak isteyen toprak kendi arasında rekabete başladı. Bir düzlük olan zeminde çukurlar ve çıkıntılar oluşmaya başladı, topraklar arasında uçurumlar oluşuyordu. Bu durum canavarın hoşuna gitti. Çünkü toprak bu haliyle sürülmüş toprak halini almıştı (kimi yukarıda kimi aşağıda) ve sürülü toprak daha fazla meyve oluşumu manasına geliyordu. Bu durum meyve oluşumu açısından iyiydi ama topraklar arasında derinlik arttıkça durum toprak için olumsuz bir hal alıyordu; zira toprağı derin sürmenin toprağa zararını çiftçiler iyi biliyordu.
Ara sıra meyveler çürüyüp kendini besleyen toprağın yanına düşüyordu. Bazen ise dallar kuruyup yukarıdan baktığı toprağın bir parçası oluyordu. Ama genel anlamda canavarın karnı doyuyor ve doydukça açlığını daha fazla hisseder hale geliyordu. Ara sıra toprakta meyvesiz çiçek açan bitkiler yetiştiğinde canavar bunları yiyemeyeceğini bildiği için kökünden koparıyordu. Aynı muameleyi çürük meyve veren bitkilere de defalarca yapmıştı. Onun istediği sadece karnını doyurmaktı ve toprağı yiyemeyeceğini bildiği için onu meyvelere giden bir aracı olarak kullanıyordu. Aynı zamanda meyveleri beslemeyen çakıllardan ve taşlardan toprağı uzak tutuyordu. Toprağın da gönlü olsun diye toprağa ara ara su tutuyor ama yine de bu durum topraktan gelen fikirleri engellemiyordu.
Birgün toprak canavara, toprağın içinde yetiştirilebilecek meyvelerden bahsetti; fakat canavar bu teklife sıcak bakmadı çünkü toprağın üzerinde yetiştirilen meyveler daha tatlıydı. Canavar yediği meyvelerin çekirdeklerini tekrar toprağa attığı için meyve sayısı giderek artıyor; ama bu durum canavarın toprağa ithal meyve fidanları dikmesine engel olmuyordu. Toprak kendi meyveleri ile uğraşırken artık ithal meyvelerle de uğraşır olmuştu. Bünyesinde bulunan, meyveleri beslemek için gerekli olan mineralleri zamanla kaybolmuştu. Toprak açıkçası can çekişiyordu. Yine de yukarıya baktığında gördüğü meyveleri yıldız olarak hayal ediyor, onları mitleştiriyor ve bir gün kendisinin de meyve veren bir dal olacağını hayal ediyordu.
Canavar ise sırf rant için toprağı başkasına bile devredebilirdi, toprağın altında ne olup bittiği umurunda değildi, orada bir hazine olduğunu hiç sanmıyordu. Midesi büyüdükçe acıkan canavar biliyordu ki meyveleri ölebilirdi ama toprak ölümsüzdü. Bu yüzden meyve ağaçlarının üzerine titrerken, dallarını korurken; toprağı hep hor gördü, ezdi, çiğnedi, kazık çaktı… Toprak olmasaydı meyvelerin ve kendisinin olmayacağını biliyordu; ama bundan daha önemli bir bilgiye sahipti: Bunu toprağın bilmediğini de biliyordu. Kendi engebesini ve yükseklik farkını kendi yaratan toprağın üzerinden mutluluk araçları bir daha asla toprağın düz olduğu zamanlardaki gibi neşeyle geçemedi, hep sarsıldı, sallandı ve hatta kimileri devrildi.
Mayıs / 2014
Kayıt Tarihi : 27.03.2020 12:51:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
