Kapital Şiir Şiiri - Meçhulle Şiirler

Gün yine ışımaya başladı
Güneş insanın içini ısıtan bir sıcaklık yayıyor
Yeni bir sabaha uyanmanın heyecanı yok artık
Monoton bir hayat yaşıyoruz git gide
Ve en acı olanı
Buna alışıyor olmamız..

İnsan hayatta nelere alışıyor öyle değil mi
Sevdiğimiz insanlar karşısında
O kadar sıradanlaşıp
O kadar basitleşiyoruz ki
Kendi değerimizi kendi ellerimizle bitiriyoruz
Bir başkası gelip hak ettiğimiz değeri gösterince de
O değerin altında eziliyoruz..
Mahcup hissediyoruz
Mahzun hissediyoruz..

Hayatta her şeyin bir yolu bir çizgisi var aslında
Güneş kendine belirlenmiş olan yolu takip ediyor
Ay ve yıldızlar
Mevsimler birbirini kovalamaktan hiç bıkmıyor
Bu döndü yorulmadan devam ediyor her gün
Her gün yeni bir başlangıç
Her gün yeni bir hayat
Her gün bir öncekinden farklılaşarak devam ediyor..
Peki ya insan..?

Dünden bugüne değişen ne hayatımızda
Tekdüze yaşamaya devam ediyoruz aslında
Monotonluk bıkkınlık derecesine erişmiş
Hep bir şeylerden vazgeçmenin peşindeyiz
Bir şeylerden, birilerinden..
Vazgeçebileceğimiz ne kadar çok şey varmış
“Onsuz yapamam” dediğimiz ne çok şeyi bir kenara atmışız hiç düşünmeden
Kapitalist sistemin esiri olmuşuz resmen..

Bizi esir eden zihniyetlere karşı
Bir uyanış başlatmalı insan
Büyük bir savaşın parçası olmalı
Hayatımız boyunca her şeylerle savaşırken
Hep başkalarının zaferlerine şahit olduk
Hiç bir savaş benliğimizi özgür bırakmak için olmadı
Her attığımız yumruk
Her vurduğumuz darbe
İçimizde ağır yaralar açtı
Kazanan biz değil başkalarıydı..

Bir kukla gibi oynatıldık sahnelerde
Bazen savaş meydanlarının piyonu
Bazen sevda yolunun ihanete uğramış masumu
Bazen de gafil bırakıldık gerçeklerden..
Gözümüz açılmasına müsaade edilmeden
Kapatıldı defalarca
Reklam panolarının insanı aldatan yanlarıyla
İhtiyacımız olmayan şeyleri
Öncelikli ihtiyacımızmış gibi göstererek
Kaçınılmaz bir bataklığa sürüklediler bizi
Ve aldananlar listesine adımız eklendi banka kuyruklarında
İcra memurlarıyla kurduğumuz arkadaşlıklar
Avukatlar ile yapılan söyleşiler
Müşteri hizmetlerinin sürekli zorbalamalarından kaçamadık bir türlü
O kadar kapıldık ki kapitalist düzenin akışına
Ne dur diyebildik
Ne de uyanabildik..

Böyle zamanlar da insan
Tek bir kurşunun çare olabileceğini düşünüyor amansızca
Tek bir kurşun
Bazen kendine
Bazen şerefsizlere
Bazen ite köpeğe uğursuza
Bazen de bu kapitalist sisteme..
Böyle zamanlar da insan canice düşünebiliyor..
Oysa yapılması gereken sadece bir adım atmak
İleriye değil,
İçinde bulunduğu resmi görebilmek için
Bir adım geriye çekilmek..

Hayata dair değişmesi gereken bir bakış açımız var
Bize dayatılanın dışında görmemiz gereken
Bu şeytani düzenin tuzakları olmalı
Bir bir ifşa edilmeli bütün oyunlar
Ve insan uyanmalı
Uyanmalı ve uyandırmalı
Bazen bir cümle uyandırır insanı
Bazen bir söz
Bazen de uyanmak için çok geç olabilir..

Hastalık sarmış dört bir yanımızı
Kuşatmış bizleri en zayıf noktalarımızdan
Bu insanlığın bedeni değil ruhu hasta
Hepimiz birer ruh hastasıyız aslında
Bundandır ki hastane köşelerinde sürünmeye devam ediyoruz
Tamir edilmesi gereken bedenimiz değil
Akciğerimiz dalağımız böbreğimiz değil
Tamir edilmesi düzeltilmesi gereken tek şey
Kalbimiz..
Kalbimizle birlikte ulaşamadığımız ruhumuz
Epifiz bezimizle bağlantımızı kopardılar
Düşünemeyen birer robotuz artık..
Duygularımız, hislerimiz, insanlığımız, bedenlerimiz,
Zihinlerimiz, kalplerimiz hep başkalarının kontrolünde
Ne zaman dur diyeceksin kendine..?