Sevdanın Hamalı Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevdanın hamalıydı garip bağrı,
Düş kurmaktan yorulmaz duymaz çağrı,
Çarmakçur yayınında dinsin ağrı.
*
Yük olma derdi kalpte olan derde,
Yüksüz kalan yürekler neyler yerde,
Mavi kubbe dibinde açıp perde.
*
Üç ağaç parçasını çattılar bak,
İki ayak bir kalbi yaktılar bak,
Tek gül ölüm fermanı taktılar bak.
*
Gülün yaprakları hep soldu bir bir,
Biri sol ayağına doldu bir bir,
Rüzgar savurdu kalan yoldu bir bir.
*
Anmak istedi son kez nefesinde,
Aşkı sevdayı saklar kafesinde,
Gülen insanlar arar gölgesinde.
*
İğrenerek bakındı katı gözler,
Dövmeli suratlarda acı sözler,
Çarmakçur urganında ölüm özler.
*
Güneş dahi gün doğmadan bakmadı,
Nefessiz kaldı gökler yel çakmadı,
Tek bir damla kızıl kan hiç akmadı.
*
Öylece bakınırdı yorgun gözü,
İsyan eder gibiydi yanık özü,
Fedakarlığım siz miydiniz sözü.
*
Ayın aydınlığı var bedeninde,
Aydan parlak ışıklar kefeninde,
Kuşlar tepede ağlar mateminde.
*
Karıncalar dolmuştu dört bir yana,
Kalan sevdayı yükler yanık cana,
Zor tünelden geçtiler kana kana.
*
Küçük ıssız odaya baş vurdular,
Taştan yastık yaparak düş kurdular,
Topraktan örtü serip saf durdular.
*
Çarmakçur diyarında sevda yüklü,
Yorulmak bilmez gönlü derin köklü,
Düş kurar yayın gibi büyük göklü.
*
Yük olma derdi bana yaralı can,
Yüksüz kalp neye yarar akmaz ki kan,
Mavi kubbe altında inler cihan.
*
Üç ağaç parçasını dikti eller,
İki ayak bir kalbe esti yeller,
Tek gül ölüm fermanı coştu seller.
*
Döküldü yaprakları kızıl gülün,
Sol ayağına düştü rengi külün,
Rüzgar savurdu gitti ucu tülün.
*
Son nefesinde andı yayın ile,
Aşkı ve sevdasını getir dile,
Gülümseyen insanlar gelsin bile.
*
İğrenerek bakınır yaban eri,
Dövmeli adamların soğuk teri,
Çarmakçur tepesinde gerdi deri.
*
Güneş dahi doğmamış karanlıkta,
Nefessiz kaldı gökler bu darlıkta,
Tek damla kan düşmedi o varlıkta.
*
Öylece bakınarak ufku yardı,
İsyan eden gözlerde ateş vardı,
Fedakarlığım mıydı size sardı.
*
Süzgün ayın ışığı tende parlar,
Aydan daha aydınlık gövde harlar,
Tepesinde ağlaşır kuşlar zarlar.
*
Karıncalar birikti hak yolunda,
Sevdayı sırtladılar sağ kolunda,
Zor tünelden geçtiler dağ solunda.
*
Küçük bir oda için iz sürdüler,
Taştan yastık yanına gül ördüler,
Topraktan örtü serip düş gördüler.
*
Gönlü sevda hamalı yayın teli,
Yorulmak nedir bilmez esen yeli,
Düş kurmaktan vazgeçmez coşkun seli.
*
Kalbime yük olma der yayın sayar,
Yüksüz kalp ne iş yapar hayal yayar,
Mavi kubbe dibinde gölge kayar.
*
Üç ağaç parçasını birleştirip,
İki ayak bir kalbi yerleştirip,
Tek gül ölüm fermanı sertleştirip.
*
Yaprakları gülün düştü hep yere,
Biri sol ayağına açtı bere,
Rüzgar savurdu kattı coşkun dere.
*
Son nefesinde andı can giderken,
Aşkı ve sevdasını yad ederken,
Gülen insanlar dost arar gülerken.
*
İğrenerek bakılmış oysa ona,
Dövmeli adamlarla geldi sona,
Çarmakçur gibi astı kanlı dona.
*
Güneş dahi doğmadan sustu yayın,
Nefessiz kaldı göğü soluk ayın,
Tek damla kan dökmedi hüznü payın.
*
Öylece bakınırdı iki gözle,
İsyan eder gibiydi yangın özle,
Fedakarlığım size miydi sözle?
*
Ay aydınlığı vurdu ten üstüne,
Bedeni aydan parlak çul üstüne,
Kuşlar tepede ağlar dal üstüne.
*
Karıncalar dolmuştu hep oraya,
Kalan sevdayı sardı her yaraya,
Zor tünelden geçtiler dar araya.
*
Küçük odaya varıp post serdiler,
Taştan yastık yaparak sır verdiler,
Topraktan örtü serip düş derdiler.