Sevda Denizi Şiiri - İshak Köseoğlu

Aşkı büyüten nedir?

İçerde yıllardır sönmeyen yangın mı,

yoksa bir kıvılcımın

bir yürekten ötekine sıçrayışı mı?

Bir çift gözün sessizce açtığı kapı mı,

yoksa o kapıdan içeri giren yalnızlık mı?

Aşk nedir?

Dudaktan kalbe esen bir rüzgâr mı,

yoksa kalpten ruha yürüyen görünmez bir yol mu?

Nasıl oluyor da insanı yakarken üşütüyor,

ısıtırken titretiyor,

varlığın ortasında bırakıp

yokluğun korkusuyla tanıştırıyor?

Bir deniz gibi geliyor bazen.

Önce kıyısında duruyorsun.

Sakin.

Sessiz.

Masum.

Sonra fark etmeden çekiyor içine.

Ayak bileklerinden,

düşlerinden,

yaralarından...

Ve bir bakmışsın,

kendi derinliğini unutmuşsun.

Serseri rüzgârlar dolaşıyor yüreğinde.

Bir sal olmuşsun sevda denizinde.

Ne küreğin var,

ne limanın.

Sadece onun adına esen rüzgârlara bırakılmışsın.

Peki aşk neyle beslenir?

Gülüşle mi?

Özlemle mi?

Dokunmakla mı?

Yoksa kavuşamamakla mı?

Çünkü bazı aşklar vardır,

kavuştukça küçülür,

bazılarıysa uzaklaştıkça büyür.

Bir yıldız gibi.

En çok söndüğünde görünür.

En çok kaybolduğunda hissedilir.

Belki de aşk,

beklemeyle beslenir.

Gelmeyeceğini bile bile kapıyı açık bırakmakla.

Bir ismi,

kimse duymadan içinden geçirmekle.

Bir sesi yıllarca unutmamakla.

Peki ne ister aşk?

Ne bekler insandan?

Sadakat mi?

Teslimiyet mi?

Fedakârlık mı?

Hayır...

Galiba aşk en çok cesaret ister.

Bir insanın içine girip

orada yaşayabilme cesareti.

Kırılacağını bile bile inanmak.

Gideceğini bile bile sevmek.

Kaybedeceğini bile bile sahip çıkmak.

Çünkü aşk,

kazanmak sanıldığı kadar

kaybetmeyi göze almaktır da.

Ve gün gelir,

sevda denizi kabarır.

Rüzgâr sertleşir.

Gökyüzü kararır.

Yalnızlık büyür.

Sal parçalanır.

İnsan kendini ortasında bulur enginliğin.

Ne kıyı görünür,

ne yön.

İşte o zaman anlar insan;

aşkın asıl yüzünü.

Aşk,

varmak değildir.

Aşk,

aynı denizde boğulmayı göze alacak kadar

birini kendinden çok sevebilmektir.

Ve belki de bu yüzden,

deniz biter,

rüzgâr diner,

yıllar geçer,

insan değişir...

Ama bir zamanlar gerçekten sevdiği birinin adı,

dalgaların çekildiği yerde kalan

tuzlu bir iz gibi

kalbinin kıyısında yaşamaya devam eder.