Sesimdeki Sen Şiiri - Sevgili Özbek

Sesimdeki Sen

(Gökyüzündeki yıldız kümesinde altı kız kardeşim var
Ve o kümeye katılan yedinci kız kardeşim Funda'ya.)

Güneşin son busesi seviyordu renklerini ve
Ne bir söz ne bir düşünce ne de bir veda vardı
Yalnızca kahvenin bir tonu süzülüyordu şehre
Öyle ki
Yanımda kalıcı bir sevgi bir şefkat ve bir gül
Dalları laciverte sevdalı bir çınar gibi
İstanbul gibi bir tanem nasıl da sevgili
Nasıl da sarsılmaz güvenirlik

Hani bir ipucu vermiştin ya Sarayı bulmak için
Bir yemek, “Dolma” demiştin, gülümseyerek,
Bendeniz olmuştu dolma sarayı ve daha sonra
Tam da burada Dolmabahçe’yi seyrediyordum
Gökyüzüne, ağaçlara bakıyordum
Her şeyi unutmuşçasına
Sen ise
Düşmemem için beni kolluyordun
Yollara kaldırımlara bakıyordun

Bir inişte elimi tuttun nişanlandık
Bir yokuşta koluma girdin birbirimize dayandık
Meydana indik ayrıldık
İşin şakası bu ya canım, gülüştük
Ama o gün güvene çıktı yolum ve
Her bir işaretinle
Sağ ve salim menzile vardı halim
Biliyor musun
Endişe etmiyordum adımlarımdan
Çünkü yanımda sen ve
Kahve rengi gözlerin beni koruyordu

Çok büyüktü çok yaşından da öte
Kökleri sağlamdı Serhat şehrinden
Evrenin berrak bilgisi sabırlı ve yüce
Ve dahi denize âşık
Bir kız kardeş zeytin dalı ve yeşil bir roman
Sesimdeki Funda

Ve o anlarda anladım ki
Olgunluk o beyhude yüksek seslerde değil
Bir insanın kendi içine çekildiği o mağrur
Sükûnetinde saklı
 
Ah kız kardeşim gözleri ömre bedel
İstanbul kadar güzel ve derin
İçimdeki ses sevgilisi kalbimin
Biliyor musun
Nice güzellikler getirdim senden bu taraflara
Gözlerimde hatıralarımda ve kalbimde
Güvencemin içinde pusulam ve yegâne rehberim
Ve dahi
En çok da elinin sıcaklığını şefkatini kalbinin
Ve yıllar sonra kavuştuğumuz vuslattan
Ruhuma bıraktığın kadim mirasını

Eylül 2026 İstanbul-Fransa

Sevgili Özbek