Yalan mıydı aramızda yaşananlar?
Ben yine mi yanıldım, seviliyorum diye?
Aşk bana yasak mıydı, yoksa bir ceza mıydı?
Niye koşar adım gidiyorum sevince ben?
Yoksa aptal bir aşık mıyım ben,
Sevdamın Gölgesinde
Kalbim acıyor, gözlerim değil; yüreğim ağlıyor.
Beni bırakıp gittiğin o günden beri
Kör bir bıçakla kesiyorlar sanki ciğerlerimi.
Geçip giden yıllar sessizce çalıyor kalbimin kapılarını,
Dalında açmayı bekleyen tomurcuklar soldu.
Bülbül dalında ötmez oldu hasretinden,
Sensiz bu şehirde zaman durmuş gibi,
Ve ben yalnız, yalnızlığımda kayboluyorum.
Yoluna
Ben, ışığında uçmak isterken
Her defasında karanlık sokaklarda kaldım.
Fenersiz yürüdüm sana varmak için,
Yüreğimi yaktım çıra gibi yoluna,
Yol çok uzun, karanlık ve soğuktu. Adımlarımı nereye attığımı bilemeden yürüyordum, etrafımı saran sessizlik bazen boğuyor, bazen de huzur veriyordu. Kendi içimde kaybolmuştum, ama aklıma tek bir şey geliyordu: sen.
Gözlerini düşünüyordum, bir memleket akşamında hafifçe parlayan ışıklar gibi. Oysa yolumu seçmiştim, o yol sendin; sen benim çoban yıldızımdın. Kendi karanlığımda, kendi düşlerimin içinde üşürken arıyordum seni. Işığın olmalıydı, bulmalıydın beni.
Adını unutturmaya çalıştım ama nafile. Beynimin her köşesine kazınmıştı, kalbim her atışında seni çağırıyordu. Susturamıyordum düşüncelerimi, susturamıyordum kalbimin isyanını. Karanlıkta yalnız bırakma beni, dedim kendi kendime, ama sesim bile yoktu.
Yorgunum, aşkım…
Yalnız geçen yılların acısı, sanki her nefesimde daha da derinleşen bir hançer gibi saplanıyor yüreğime.
Kimi zaman gözlerim suskunluğa gömülüyor, kimi zaman da yılların yükünü taşımaktan dizlerim titriyor.
Sen geldin ve o karanlık günler yerini usulca baharlara bıraktı, gönlüme güneş doğdu yeniden, içimde yeniden umut filizlendi.
Çok yorgunum, aşkım…
Öyle öyle yorgun ki şu zavallı yüreğim
Bir türlü alışamadı acı dolu vedalara, ansızın gidenlere
Bazen lal olur dil, konuşamaz hiçbir şey, susar sadece
Oysaki bir çözülse neler neler anlatırdı maziye dair
Kandırılmış, yok sayılmış, bir damla sevgi için
Yüreğimdeki Fırtına
Bir fırtına koptu yüreğimde,
gökyüzü karşılık verdi sessizce.
Yağmaya başladı gözyaşlarım,
saklamak istercesine,
Küllerimden Doğuş
Yüreğimin matemi düşmüş gecenin karanlığına.
Düşünüp düşünüp dalarım gönlümün derinliklerine.
Mehtap ve yıldızlar eşlik eder yalnızlığıma, acılarıma.
Yine hüzün çöktü yüreğimin bir köşesine.
Yüreğimle Dertleşirken
Bugün yüreğimle dertleştim uzun uzun,
Aldım kalemi, kâğıdı elime.
Yüreğim anlattı, ben yazdım usulca,
Dökülen her kelimeydi içimin yükü.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!