Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Bir daha sevmeyeceğim demiştim kendime,
Yeminler etmiştim sessiz gecelerde.
Ama yine düştüm sevdanın ateşine,
Yandım, kül oldum, paramparça oldum.

Bir kez olsun gülmez mi insanın yüzü aşktan yana?

Yaşamın Ağırlığı

Bu gece…
Kimsesizliğin tam ortasındayım.
Bir sokak lambasının altında oturmuşum,
başım iki elimin arasında.

Yasemen Kokulu Gecemiz

Haydi kaçalım bu gece seninle,
Kimsenin bilmediği bir şehre,
Ne dert kalsın, ne geçmiş,
Sadece sen ve ben,

Dere akar yol boyu, şakır şakır;
İçinde oynaşır küçük küçük balıklar.
Etrafında koca çınarlar, kavaklar;
Kuşlar öter, cıvıl cıvıl; kelebekler uçuşur.
Rengârenk çiçekler, gelincikler açmış etrafa,

Yazmak da Sevmek Gibiydi

Yine sustum…
Gecenin en sessiz saatinde kalem elimde,
İçim dolu, dilim tutulmuş.

Yelkensiz Gemim

Denizler ortasında yelkensiz bıraktın beni,
Rüzgârın sesi yalnızlığımı çaldı gizlice,
Dalgalar gözlerime eski anıları fısıldar,
Her köpük bir kırık umut taşır,

Yeni Bir Şans

Son bir hakkımı kullanmak istiyorum aşktan yana,
Ne olur, beni yanıltma, kalbimi boşuna açma.
Hayatımda yeni açılan bu kapıyı,

Yeşil Gözlerin

Zemheri gecelerinde adını fısıldadım.
Rüzgâr bile titredi o an, ürperdi tenimde.
Sanki senin yeşil gözlerin, tüm kışımı eritti
ve ben o sıcaklığa sığındım, sessizce, çaresizce.

Sevgilim,

Yıllar geçti…
Ama içimdeki pişmanlık hiç geçmedi.
Ardına bakmadan gidişim, seni birkalemde silişim,her gün içimde kanayan bir yara oldu.

Yalnızlığın Satırları

Yine aldım kalemi, kağıdı elime koydum önüme.
Yaktım bir sigara, sordum usulca yüreğime:
“Neyin var bu sabah, niye gamlısın bu kadar?”