Şeref Işı Şiirleri - Şair Şeref Işı

Sen günesin batısını izledin mi hiç
Kızıl bir renge bürünür ufuk
Ve günün saltanatı yerini, gecenin asaletine bırakır
İste o zaman kararır gökyüzü
Güneş ayın arkasında,ay ise senin gözlerinde
Soner evlerin ışıkları sonra bir bir

Sen gıttin ya,benim hiç kimsem kalmadı sevgilim
Senmişsin benim Dünya’m ve hayallerim
Şimdi bir günaydın mesajına gitmiyor ellerim
Biliyorum bana bakmıyor artık o ceylan gözlerin
Ne günün tadı kaldı,ne akşamın hazzı
Kalbim sensiz kaldığından beri ölüme razı

Bır gun daha bıttı sensız dünyamda ve ben bır gunu daha sensız karanlığın koynuna bıraktım.
Ardın da bıraktıklarından öğrenmem gerekenlerı yıne bugun de oteledım
Çunku hala senı sevmekten vazgecmıs degılım.
Yaşamak adına ve bu acıya dayanmak adına bıldıgım tum yolları deniyorum,
Kadehımdekı ıckı az once bıttı ve avucumda parçalandı sensızlıge kaldırdığım kadehım.
Oysa neler hayal etmıstık ve ne plnlarımız vardı

Ben seni hiç özlemedim ki
Özlemek nasıl bir duygu bilmiyorum
Mesela ben seni hiç özlemiyorum
İnsan damarında akan kanı nasıl özleyebilir ki?
Tut ki gecenin bir yarısı,sen kokuyorken odam
Her nefeste seni soluyorken seni nasıl özleyebilirim ki?

Yine yanaştı gönlümün kıyısına delice bir hasret
Gözlerini almış bir kurşun misali yüreğimi delmek için
Balıkçı tekneleri geçer uzak kent limanlarından
Bu hasret bu ayrılık söylesene niçin
Hüzün gülleri dağıtıyorum sensiz geçen akşamlara
Sensizliğime ve hep sessizliğime içiyorum

Eylül yağmurlarına yaklaştı zaman
İçimi şimdiden bi hüzün kapladı
Bu eylül sensiz nasıl geçecek
Sensiz dökülecek yapraklar ıslak caddelere
Ve gözyaşlarım sensiz akacak
Bir hazin şarkı olacak dudaklarımda

Bu şiir sanadır İstanbul kadar güzel sevdiğim
Düngece sen uyurken hasretine açtım kapıları
Önce saçların girdi içeri
Her teli yüreğimde yaralar açan saçların
Sonra yıldızların eşlik ettiği gözlerin
Ve sen

Kusmuşken kaleme ve kâğıda, gözlerin satırlarda belirdi
Ve suskunluğumu bozdu bakışların
Şimdi hislerim sana anlatamadığım kelimelerde gizleniyor
Kaçarken ben aşktan köşe bucak
Hiç okumadığın kitabın arasında kalan bir dip nottur sana olan duygularım
Neyi, nasıl anlatacağımı hiç düşünmeden yazdığım satırlarda

Bu gün Haziran’ın 24’ü
Atan bir kalbin ölüm yıldönümü
Susturulmuş tüm istekler,yıkılan tüm hayaller adınadır bu şiir
Nasip olupta mümkün olmayan sevgilim
Yokluğunun ilk günündeyim
Kapanmaz bir yaraya pansuman yapmak nasıl nafile ise

Bir an bile istemem,kendimle başbaşa kalmayı
Dar gelir şu koca dünya,bir adımda biter
Gözlerim kapanmaz geceler boyu
Karanlığa hüzün,gönlüme hasretin,gözlerime yaş düşer
Anlatamam kimseye,ne derdimi ne sıkıntımı
Yokluğun varlığımı ezip geçer