Senfoni Aşk 5 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

İki Soyadının Arasında
Geceydi.
Şehrin bütün pencereleri
kendi sırlarını saklıyordu.
Sen balkondaydın.
Ben aşağıda,
Adını söylemeye korkan
bir adam gibi
sana bakıyordum.
Çünkü senin adın
benim ailemde
yasaktı.
Benim adım
senin evinde
lanetliydi.
İki soyadı,
İki duvar,
İki eski öfke
Aramıza
yüzyıllardır kurulmuş
bir savaş gibi dikilmişti.
Ama aşk
Bazen bütün duvarlardan
daha inatçı oluyor.
Sen bana baktın.
Ben gökyüzüne baktım.
Ay,
Sanki ikimizin de
sırrını biliyordu.
“Git.”
dedin.
“Bizi görürler.”
“Gidemem.”
dedim.
“Çünkü seni gördükten sonra
dünya artık
eskisi gibi görünmüyor.”
Sen güldün.
O küçücük gülüş
Bütün düşmanlıkların
üzerinden geçen
ince bir ışık oldu.
Sonra bana elini uzattın.
Ben tutmadım.
Çünkü seni
kendime çekmek değil,
Özgürce yanıma gelmeni
istemek istedim.
Aşkın ilk kuralını
o gece öğrendim:
Sevdiğin insanı
kendine ait sanmamak.
Bizim için
şehir çok küçüktü.
Sokaklar bizi tanıyordu.
Duvarlar isimlerimizi
duymuştu.
Her köşe başında
bir korku bekliyordu.
Ama gece
Bize ait
küçük bir ülkeydi.
Orada
Ne aileler vardı,
Ne eski hesaplar,
Ne de nefret.
Sadece sen vardın.
Ben vardım.
Ve ikimizin arasında
henüz kimsenin
yıkamadığı
bir sessizlik.
Eğer kader
Bizi ayırmak için
yazılmışsa
Ben kaderin
elindeki kalemi
kırmak isterim.
Çünkü bazı yazgılar
insana verilmez.
İnsan onları
seçer.
Sen bana
“Ya kaybedersek?”
diye sordun.
“Kaybetmekten korkuyorum.”
dedim.
“Ama seni hiç sevmemiş olmak
daha büyük bir kayıp.”
Sabah yaklaşırken
Gökyüzü
gecenin rengini bırakmaya başladı.
Sen içeri döndün.
Ben sokakta kaldım.
Ama ilk kez
Ayrılık
son demek değildi.
Çünkü biliyordum:
Bir insanın kalbine
gerçekten dokunduysan
Araya şehirler girse de,
Duvarlar yükselse de,
Yıllar geçse de
O dokunuş
kendi yolunu bulur.
Ve eğer bir gün
Bütün dünya
bize karşı çıkarsa
Ben yine sana geleceğim.
Çünkü aşk
Dünyaya karşı
kazanılmış bir savaş değil.
Dünyanın bütün
nefretlerine rağmen
birbirine iyi kalabilme
cesaretidir.
Sen balkona çık.
Ben aşağıda olacağım.
Ay yine gökyüzünde.
Gece yine bizim.
Ve iki eski soyadının
arasında
Bir tek şey
Bütün duvarlardan
daha güçlü:
Sen ve ben.
Aşk

Sabah erkenden indim kıyıya.
Balıkçılar ağlarını
sessizce topluyordu.
Deniz,
Gece boyunca yorulmuş gibi
ağır ağır kıpırdıyordu.
Bir martı
eski bir teknenin üzerine kondu.
Ben seni düşündüm.
Nedense
İnsan denize bakınca
en çok sevdiğini hatırlıyor.
Aşk

Aşk, bir insanı
kendine bağlamak değil;
onunla birlikte
özgürleşebilmektir.
Aşk

Sen geldiğinde
pencere açıktı.
Perde,
Rüzgârın elinde
utangaç bir kumaş gibi
hareket ediyordu.
Sen saçlarını topladın.
Ben seni izledim.
Bazı güzellikler
bakılmak için değil,
Fark edilmek için
vardır.
Aşk

Seni aramadım.
Ormanın içinden geçen
bir patika gibi
Çıktın karşıma.
Ne seni bekliyordum,
Ne de hayatın
böyle bir sürprizi
olabileceğine inanıyordum.
Ama sen geldin.
Ve doğa
Bana sessizce
bir şey öğretti:
Bazı karşılaşmalar
planlanmaz.
Bir yaprağın
rüzgâra bırakılması gibi
olur.
Aşk

İnsan gölgesini sakladıkça
kendinden uzaklaşıyor.
Aşk

Sana Rastladığım Gün
Seni tanımadan önce
hayatımın oldukça düzenli olduğunu sanıyordum.
Sabah kahvem,
Aynı otobüs,
Aynı sokak,
Aynı pencere kenarı...
Sonra sen geldin.
Ve bütün düzenim
biraz komik bir şekilde
bozuldu.
Kahvemi soğuttum,
Otobüsü kaçırdım,
Bir gün işe geç kaldım.
Bütün bunların
senin yüzünden olduğunu
söylemeyeceğim.
Ama
Gülüşünün
zaman duygumu bozduğu
kesin.
Seninle konuşurken
saatlere bakmayı unuttum.
Bazen insan
Hayatının en güzel
anlarını yaşarken
Bunun sonradan
bir hatıraya dönüşeceğini
bilmiyor.
Biz de bilmiyorduk.
Birlikte yürüdük.
Yağmur başladı.
Şemsiyemiz yoktu.
Sen güldün.
Ben de güldüm.
İkimiz de sırılsıklam olduk.
O gün
Dünyanın en romantik
çiftine dönüşmedik.
Sadece
İki ıslak insan
bir otobüs durağında
birbirine bakıp
gülüyordu.
Ama ben
O anı hâlâ
hayatımın en güzel
anlarından biri
olarak hatırlıyorum.
Çünkü aşk
Her zaman
çiçekler ve mumlar değil.
Bazen
Son otobüsü kaçırmak,
Birlikte ıslanmak,
Yanlış restorana girmek,
Ve bütün bunlara rağmen
“İyi ki seninleyim.”
diyebilmektir.
Sonra hayat
Bize kendi planlarını
hatırlattı.
Mesafeler,
Yanlış zamanlar,
Söylenmemiş sözler...
Bir ara
Seni kaybedeceğimi
sandım.
İnsan en çok
sevdiği şeyi kaybetme
ihtimalinde büyüyor.
Çünkü o zaman anlıyor:
Birini sevmek
Onun sonsuza kadar
yanında olacağını
garanti etmek değil.
Yanındayken
onu gerçekten
görebilmek.
Sen bana bunu öğrettin.
Hayatın kusursuz
olması gerekmiyor.
Bazen
Kötü bir günün
ortasında gelen
tek bir mesaj,
Bir fincan kahve,
Bir elin diğerinin
üzerine konması
Yeter.
Çünkü mutluluk
Her gün yaşanan
büyük bir mucize değil.
Küçük şeylerin
farkına varacak kadar
yavaşlayabilmek.
Şimdi sana bakıyorum.
Hâlâ bazen
kahvemi soğutuyorsun.
Hâlâ bazen
planlarımı bozuyorsun.
Ve itiraf edeyim:
Bundan hiç şikâyetçi değilim.
Çünkü hayatım
Sen gelmeden önce
daha düzenliydi.
Ama sen geldikten sonra
Daha canlı oldu.
Eğer bana
“Yeniden başlar mıydın?”
diye sorsalar
Hiç düşünmeden
cevap veririm:
Evet.
Aynı yağmur,
Aynı durak,
Aynı gecikmiş otobüs...
Ve yine
Sana rastlamak isterdim.
Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza girmez.
Hayatımızın nasıl
yaşanacağını değiştirir.
Sen benim için
öyle oldun.
Aşk

Bir insanın
gerçek büyüklüğü
Başkasının hayatında
ne kadar yer kapladığında değil,
O hayatı ne kadar
güzelleştirdiğinde
saklı.
Aşk

bazı insanlar
Hayatımıza girmez.
Hayatımızın nasıl
yaşanacağını değiştirir.
Sen benim için
öyle oldun.
Aşk

Bugün
Sen benim yanımda ol.
Ben de senin yanında.
Çünkü bazen
Bir ömrün en büyük sırrı
Ne bir kitapta,
Ne bir sembolde,
Ne bir bilimsel formülde,
Ne de gökyüzünün
uzak bir köşesinde saklıdır.
Bazen bütün evren,
iki insanın birbirine
“Ben buradayım.”
demesi kadar basittir.
Aşk

Aşkın İlk Doksan Günü
Seni bulduğum gün
bir tesadüf değildi belki.
Belki yıllardır
içimde saklanan bir işaret
beni sana getiriyordu.
Bir kapı açıldı.
Arkasında
gecenin bütün sırları,
eski bir şehrin taşları,
unutulmuş mektuplar,
ve henüz okunmamış
bir kader vardı.
Ben içeri girdim.
Sen oradaydın.
Elinde geçmişin,
gözlerinde geleceğin,
kalbinde ise
kimsenin çözemediği
bir şifre.
Sana yaklaşırken
insan beyninin bütün hesaplarını
boşa çıkardın.
Çünkü insan
Birini neden sevdiğini
bilseydi,
aşk belki de
aşk olmaktan çıkardı.
Sen bana
kadınların ve erkeklerin
farklı diller konuştuğunu
öğretmedin.
Daha derinini öğrettin:
İki insanın
aynı kelimeyi söyleyip
iki farklı anlamı
taşıyabileceğini.
Bu yüzden seni dinledim.
Söylediklerini değil yalnızca,
Söylemediklerini de.
Bir bakışını,
Bir susuşunu,
Bir günün sonunda
“İyiyim.” derken
sesindeki yorgunluğu...
Çünkü sevgi
Bazen konuşmaktan çok
doğru şeyi fark etmektir.
Sen bana
İknanın değil,
Anlamanın gücünü öğrettin.
Seni kendime bağlamaya
çalışmadım.
Çünkü aşk
Bir insanı etkilemekten önce
onun özgürlüğüne
saygı duymaktır.
Sonra hayat bizi
bir sınavdan geçirdi.
Korkular,
Yanlış anlaşılmalar,
Mesafeler,
Geçmişten gelen
eski yaralar...
Bir an
Her şeyin yarım kalacağını
sandım.
Ama sen
“Yarım kalmasın.”
der gibi
Elimi tuttun.
İşte o anda
Aşkın bir macera değil,
İki insanın
aynı zorluğun karşısında
birbirine sırtını
dönmemesi olduğunu anladım.
Bazen kendimizi
çok önemli sanıyoruz.
Oysa bir insanın
gerçek büyüklüğü
Başkasının hayatında
ne kadar yer kapladığında değil,
O hayatı ne kadar
güzelleştirdiğinde
saklı.
Sen bana bunu öğrettin.
Kendimi değiştirmeye
çalışırken
Seni değiştirmem gerektiğini
düşünmekten vazgeçtim.
Çünkü gerçek dönüşüm
Başkasını düzeltmek değil,
Kendi içindeki
yanlışları görebilmektir.
Şimdi
İlk doksan günümüzü
geride bırakırken
Bir takvimden değil,
Bir ömürden söz ediyor gibiyim.
Çünkü bazı insanlar
Hayatına doksan günde girer,
Ama
Kalbinin zamanını
yıllarca değiştirir.
Sana bakıyorum.
Bir yanda bilim,
Bir yanda tarih,
Bir yanda psikoloji,
Bir yanda kader...
Hepsi kendi dilinde
bir şey söylüyor.
Ben ise
Bütün bu seslerin
arasından yalnızca
senin sesini seçiyorum.
Ve düşünüyorum:
Belki insan
Tanrı'yı,
Kaderi,
Evreni,
Kendi zihnini
Yıllarca anlamaya çalışır.
Sonunda
Bir insanın gözlerine bakar
Ve bütün soruların
cevabını bulamaz belki.
Ama
Soruların artık
canını acıtmadığını fark eder.
İşte sen
Bana bunu yaptın.
Beni cevaplarla değil,
Daha güzel sorularla
zenginleştirdin.
Eğer aşk bir yolculuksa
Sen benim varış noktam değilsin.
Çünkü sana ulaşırsam
yol biter.
Sen
Benimle birlikte yürüyen
en güzel yol arkadaşımsın.
Ve eğer hayat
Bize yeni sınavlar,
Yeni şehirler,
Yeni korkular,
Yeni başlangıçlar getirirse
Ben yine seninle
aynı masaya oturmak isterim.
Bir fincan kahve,
İki yorgun insan,
Ve aramızda
Dünyanın bütün kitaplarından
daha eski bir hakikat:
İnsan sevdiği kişiyi
değiştirerek değil,
onu gerçekten görerek
sever.
Ben seni gördüm.
Karanlığınla,
Işığınla,
Çelişkilerinle,
Gücünle,
Kırgınlıklarınla,
Ve bütün o
kimseye göstermediğin
küçük taraflarınla.
Ve yine de
Seni seçtim.
Çünkü aşk
Kusursuz insanı bulmak değil,
Kusurlu iki insanın
birbirine rağmen değil,
birbirini anlayarak
aynı hayatı kurabilmesidir.
Şimdi gel.
Kaderin kitabını
bir kenara bırakalım.
Şifreleri çözelim,
Geçmişi affedelim,
Geleceği fazla hesaplamayalım.
Bugün
Sen benim yanımda ol.
Ben de senin yanında.
Çünkü bazen
Bir ömrün en büyük sırrı
Ne bir kitapta,
Ne bir sembolde,
Ne bir bilimsel formülde,
Ne de gökyüzünün
uzak bir köşesinde saklıdır.
Bazen bütün evren,
iki insanın birbirine
“Ben buradayım.”
demesi kadar basittir.
Aşk

Aşk
Kusursuz insanı bulmak değil,
Kusurlu iki insanın
birbirine rağmen değil,
birbirini anlayarak
aynı hayatı kurabilmesidir.
Aşk

Eğer aşk bir yolculuksa
Sen benim varış noktam değilsin.
Çünkü sana ulaşırsam
yol biter.
Sen
Benimle birlikte yürüyen
en güzel yol arkadaşımsın.
Aşk

Belki insan
Tanrı'yı,
Kaderi,
Evreni,
Kendi zihnini
Yıllarca anlamaya çalışır.
Sonunda
Bir insanın gözlerine bakar
Ve bütün soruların
cevabını bulamaz belki.
Ama
Soruların artık
canını acıtmadığını fark eder.
Aşk

Aşk,
haklı olmaktan
daha değerli bir şeyi
koruyabilmektir.
Aşk

Oysa ben
Haklı çıkmayı değil,
Seni anlamayı
seçmek istiyorum.
Çünkü insan
Bir tartışmayı kazanıp
sevdiği kişiyi kaybedebilir.
Oysa aşk
Haklı olmaktan
daha değerli bir şeyi
koruyabilmektir.
Aşk

Gerçek sevgi
bir kez imzalanmış
bir sözleşme değil,
Her gün
vicdanla yenilenen
bir anlaşmadır.
Aşk