Senden Sonra Ben Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Sesin çekildi odadan,
bütün eşyalar birden dilini unuttu.
Duvardaki çivide asılı kalan
bir gölge kadar boşum şimdi,
senin yürüdüğün basamaklara düşen
ışık bile yabancılaşıyor gözlerime.
Senden sonra başlayan bu keskin sessizlikte,
ne zaman nefes almaya kalksam
ciğerlerime bir cam kırığı saplanıyor.
Dünyanın bütün saatleri
senin gittiğin anın üstünde takılı kaldı.

"Senden sonra Ben" dediğim
o devasa boşluğun ilk günündeyim.
Ellerim kendi sıcaklığını bulamıyor,
buz tutmuş iki kör yaprak gibi.
Hangi sokağa dönsem,
hangi kapıyı çalsam karşımda yine o dev duvar.
İçimdeki nehirler tersine akıyor artık,
yatağını zorlayan belalı bir su gibi;
seni çağıran her zerremi
kendi ellerimle boğmak zorunda kalıyorum.
Gözpınarlarımda kuruyan tuz,
sadece bir ayrılığın değil, yok oluşun haritası.

Bir çölün ortasında unutulmuş
bir kuyuyum artık,
dibi karanlık ve susuz.
Adının ilk harfi bile
göğüs kafesimi patlatmaya yetecek kadar ağır.
Sen yokken zaman geçmiyor,
sadece üzerimden silindir gibi ezerek ilerliyor.
Yatağımın bir tarafı uçurum,
diğer tarafı dipsiz bir kuytu;
düşmekle tutunmak arasında
hiçbir fark kalmadı bu felakette.
Her gece aynı kabusun içinde
senin kokunu arayıp külle uyanıyorum.

Avuçlarıma doldurduğum o eski hatıralar
birer kor parçasına dönüştü.
Ne atabiliyorum kenara
ne de tutabiliyorum incinmeden.
Seninle doldurduğum bu kalbi
şimdi neyle, kiminle ikna edeceğim?
Bir kentin bütün ışıkları sönmüş de
tek başıma kalmışım gibi;
ne bir yön var gidecek,
ne de sığınacak tek bir ten.
İçimdeki o gururlu dağ,
senin tek bir yokluğunla un ufak oldu.

Şimdi bu devasa enkazın altında
kendi adımı heceliyorum yeniden.
"Senden sonra" diyen dilim,
her kelimede biraz daha eksiliyor.
Gözlerimi kapatsam da açsam da
gece hiç değişmiyor burada.
Bir daha hiç sürülmeyecek
bir tarlaya dönüşüyor umutlarım,
sen gittin ve benden geriye sadece
senin bıraktığın o ağır ızdırap kaldı.
Yürümek değil bu,
yokluğun derin uçurumunda süzülüp durmak.