Senden Sonra Şiiri - Dumani Trbzn

Sen gittikten sonra,
Hayat devam etti sanıyorsun.
Etmedi.
Sadece günler birbirini takip etti.
Sabahları gözlerimi açtım,
Ama yataktan kalkmak için bir sebep bulamadım.
Saatlerce tavana baktım.
Bazen adını düşündüm,
Bazen hiçbir şey düşünemeyecek kadar yorgundum.
Perdeleri kapattım.
Güneşi görmek istemedim.
Çünkü dışarıda hayatın devam ettiğini görmek,
Bana kendi hayatımın ne kadar gerisinde kaldığımı hatırlatıyordu.
Yemek yiyemedim.
Çay koydum, soğudu.
Telefonumu elime aldım, sana yazmak istedim.
Defalarca,
Her seferinde yazdıklarımı sildim.
Çünkü sana “Seni özledim” desem,
Özlediğim sadece sen olmayacaktın.
Seninle birlikte kaybettiğim kendimi de özledim.
Aynaya bakmadım.
Saçlarımı taramadım.
İnsanların arasına karışmadım.
Birileri “Neyin var” diye sorduğunda
Hep “Bir şeyim yok” dedim.
Geceleri uyuyamadım.
Uyusam bile dinlenemedim.
Gözlerimi kapattığımda,
Seninle yaşadığım güzel günleri değil,
Son konuşmalarımız geldi aklıma.
Keşkeler…
Pişmanlıklar…
Yarım kalmış konuşmalar…
Geri alınamayacak günler…
Hepsi sabaha kadar başucumda dönüp durdu.
Bazen sana kızdım,
Bazen kendime.
Bazen de keşke hiç tanımasaydım seni dedim.
Sonra o cümleden kaçıp,
Seni hâlâ sevdiğimi fark ettim.
Biliyormusun beni en çok bu yoruyor.
Birini unutmaya çalışırken aynı kalbin içinde,
Hem özlemek, hem de kırgınlıkla yaşamak.
Sen hayatına devam ettin belki.
Ben ise senden sonra,
Kendi hayatımın içinde kayboldum.
Bunu seni üzmek için değil,
Bil diye yazıyorum.
Çünkü sen beni bırakıp giderken,
Benden geriye,
Kendime dönmem gereken uzun bir yol bıraktın.
Ve ben o yolu her gece biraz daha eksilerek yürüyorum.
Ama bilmeni isterim;
Sen gittikten sonra sadece seni kaybetmedim.
Sana anlatamadığım her acıda,
Kendimden biraz daha vazgeçtim.

Şimdi dönsen bile beni bıraktığın yerde bulamazsın.
Çünkü sen giderken;
İçimde, sana rağmen yaşatmaya çalıştığım,
Beni de beraberinde götürdün.