Ne çıkar karanlıktan
Ay düşerken sulara
Akşamüstü açan menekşeler
Islak taşlıklar ve serin
Ve senin durmadan
Ve senin hep durmadan
İçime düşmelerin
Gülmek zamanıdır o
Ve düşünmek seni
Ve benzetmek seni dört nala koşan bir seklavi kısrağa
Kalbim yine uzak bir köy yolu
Kalbim yine toz duman
Kekik kokusu yayılır dağlar sıra
Sen kokar bütün şiirler
Ve gözlerin kadim bir uygarlık derinliği
Saçlarında sarı sıcak bir bozkır
Çukurova'dan Anadolu'ya
Sesin bir çoban çeşmesi
Ve gülüşün en çok içimde bir çağlayan
Hep yoksulluk değil ya
Arada güzelliğini de yazmalı
Mesela bir akşamüstü
Bütün kuşlar dönmüşken yuvalarına
Ben hâlâ seninle konuşuyor olmalıyım
Biraz gökyüzünden
Biraz eski türkülerden
Biraz da insanın başına gelebilecek
En güzel şeylerden...
En çok da senden
Yine senden
Hep senden
Sefa Çelik
Düşmüşse gönlüne
Suyunu esirgeme
Aşkın hakkını yeme
Pişman olursun ömrünce




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta