Senden Şiiri - Sefa Çelik

Ne çıkar karanlıktan Ay düşerken sulara Akşamüstü açan menekşeler Islak taşlıklar ve serin Ve senin durmadan Ve senin hep durmadan İçime düşmelerin Gülmek zamanıdır o Ve düşünmek seni Ve benzetmek seni dört nala koşan bir seklavi kısrağa Kalbim yine uzak bir köy yolu Kalbim yine toz duman Kekik kokusu yayılır dağlar sıra Sen kokar bütün şiirler Ve gözlerin kadim bir uygarlık derinliği Saçlarında sarı sıcak bir bozkır Çukurova'dan Anadolu'ya Sesin bir çoban çeşmesi Ve gülüşün en çok içimde bir çağlayan Hep yoksulluk değil ya Arada güzelliğini de yazmalı Mesela bir akşamüstü Bütün kuşlar dönmüşken yuvalarına Ben hâlâ seninle konuşuyor olmalıyım Biraz gökyüzünden Biraz eski türkülerden Biraz da insanın başına gelebilecek En güzel şeylerden... En çok da senden Yine senden Hep senden Sefa Çelik