Sende Sonra Kalan Yangın

Senden Sonra Kalan Yangın
Sen gittin…
Öyle sessiz gitmedin.
Bir ev yıkıldı içimde,
duvarları değil,
hatıraları çöktü.
Bir insanın yokluğu
bazen bir kentin üstüne çöken kış gibidir.
Sokaklar kalır,
evler kalır,
kalabalıklar yürür yanından…
Ama insanın içinde
bir meydan boşalır.
Sen gittin.
Ve ben öğrendim ki
bazı ayrılıklar
iki kişinin hikâyesi değildir;
bir insanın kendi içinde verdiği
uzun bir savaştır.
Seni unuttum diyenler oldu.
Güldüm.
Çünkü unutmak,
bir ağacı kökünden sökmek değildir.
Bazı insanlar gider;
ama bıraktıkları iz
toprağın altında yaşamaya devam eder.
Ben hâlâ konuşuyorum seninle.
Gece yarılarında,
kimsenin duymadığı saatlerde,
yüreğimin en kuytu yerinde.
Çünkü bazı sevdalar
mezar taşı gibi susmaz;
içimizde direnen bir halk türküsü gibi
yaşamaya devam eder.
Gözlerin kaldı bende…
Bir fotoğraf değil,
bir çağrı gibi.
Baktıkça seni değil,
kaybettiğim yılları görüyorum.
Bir insan severken
sadece kalbini vermez;
ömründen de verir.
Ben sana ömrümden verdim.
Sen gittin.
Ama bende senden kalanlar
bir işçi elleri kadar nasırlı,
bir anne duası kadar güçlü,
bir dağ gibi dirençli kaldı.
Sana kırgınım.
Ama öfkem yok.
Çünkü insan,
canını acıtan herkesi değil,
yüreğine ev kuranı affeder.
Ben seni beklemedim artık.
Beklemek,
bir kapının açılacağına inanmaktır.
Ben yalnızca
dönmeyecek bir yolun başında
uzun süre nöbet tuttum.
Şimdi biliyorum:
Bazı insanlar hayatımıza
kalmak için gelmez.
Bize sevmenin bedelini,
kaybetmenin ağırlığını,
ayakta kalmanın onurunu öğretmek için gelir.
Ve bazı akşamlar…
Sadece bir insan eksilmez hayattan.
Bir kuş susar gökyüzünde,
bir sokak ışığını kaybeder,
bir yürek biraz daha büyür acıyla.
Ama yine de yürür insan.
Çünkü hayat,
yaralarımızla birlikte taşıdığımız
uzun bir yolculuktur.
Ve her gidenin ardından
kalanlar söyler son sözü:
Ben hâlâ buradayım.