Sen yokken odanda,
Oturduğun masanın resmini çizdim!
Hayal ettim seni o koltukta.
Sabırla bekledim gelmeni.
Bir ara kalktım aradım seni.
Boş koridorlara takıldı gözlerim.
Sonra, o koltuğu seyretmek,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir başkasının düşü oldun şimdi!
Bende ise buruk bir hatıra..._böyle hüzünlü biten siirler benim favorimdir...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta