Sen Sadece Sev Şiiri - Ruhumun Renkleri

Karanlık kılıç çekerken kendi gölgesine,
Sen göğsünü bir dergâh gibi aç geceye.
Zulmün harcı taştandır, yıkılır vaktinde;
Yalnız suyun sabrı işler mermerin kalbine.

Ayna bilmez pas tutmayı, sırrı aşktandır,
Varlık dedikleri bir rüya, özü bir andır.
Kötülük kendi zehrini içer de doymaz,
Sevginin hararetinde can yanar, kül yanmaz.

Ne kalkan gerek bu cenge, ne demir kargı;
Dilsizlerin lisanıdır bu kadim sargı.
Sen sadece sev; eksilsin nefsin gölgesi,
Karanlığı boğan, bir mumun titrek nefesi.

Gök damlar toprağa, sır ifşa olur tende;
Bir zerre ışık varsa, bütün cihan sende.