Değil bir şair Ömer,
Mahsunî’nin sazında titreyen tel,
Abdurrahim Karakoç’un kaleminde
can bulan mürekkep gibiyim.
Senin adın, Kadriye…
Telaffuza bile ağır gelir bazen,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta