Sen Gör Diye Vardı Şiiri - Ela Yücel

En sevdiğim yağmurlu günlerde Gelişini beklerdim usulca. Nasıl bakabilirdim sana meraksızca, Sen kaleminle oynarken dalgınca? İçimde büyürdü bu bilinmez çelişki. Eskiden bilmezdim ilginin aşka dönüşünü, Şimdi gözlerim tanıyor sevdanın yüzünü. Sen bana öyle gülümserken, nasıl beklersin Bir gün olsun seni öylece unutmamı? Dün, bir anlığına değdi bakışların bana, Bir adım atsam sanki varacaktım kollarına. Ne var ki acı gerçek, düşlerime bile sığmadı; Ne rüyada, ne kitapta, ne de gerçekte vardı. Gelmesem de bil ki gözlerim seni arardı, Seni görmek için her fırsatı kollardı. Sen kâğıtlarını düzenlerken, Ben saklardım bakışlarımı senden. Aşkla, heyecanla ve biraz da hüzünle, Sessizce geçerdim ömrümün içinden. İstediğin eşyamı al, senin olsun, Geri verme, sende kalsın. Belki bir gün eline geçtiğinde Beni de hatırına getirsin. Mavi gözlerin benim yeşillerime karşı, Yeşilim senin mavilerinde ıslanır. Bir gün hatırlarsan bütün o ayrıntıları, Bil ki her biri sen gör diye yaşanırdı. Ulaşılmaz olan, sakın unutma beni; Seni en derin yerime gömdüm, kalbime. Sensin ruhumdaki zambağı ezen, Ben ise senin unutulmuş, değersiz çiçeğinim.