Şiir gibi kadınlar tanıdım;
Kalem tutmayı bilmeyen adamların ellerinde ziyan olup, gittiler.
Kitap gibi kadınlar tanıdım;
Okumak isteyen adamları, fakir deyip def ettiler.
Gözlerim seni arıyor, yokluğuna alışamadım,
Her kapıyı tek tek açıp ta baktım, ulaşamadım,
Kapılar yüzüme kapandı, sen yoksun hiç birinde,
Ben kime ne dedim ki
Herkes üstüme geliyor,
“ Aşık oldum, sevdim “ dedim,
Arkadaşlarım gülüyor.
Sevmek mi yasak ?
Sevmese miydim ?
Sana gönül borcum vardı, verdim geri almıyorum,
Görmesem de düşümdesin, bir an sensiz kalmıyorum,
Peşin sıra sana doğru, nice potin eskittim,
Aşkımı yollara vurdum, son durağı bilmiyorum.
ÖĞRENENE KADAR GİDECEĞİM.
Kim hapsetti beni bu dünyaya?
Ağlamakla başlamışken yaşamaya.
Rabbime ulaşmak içinse bunca çaba,
Gelebilecek miyim ben o aşamaya?
Elime aldım kalemi,sazı
Döküldü kağıda bir dizi yazı
Okura anlattım yuttuğum tozu
Boğazımda birikeni söyleyemedim
Çiziktirdi kağıda kara kalemim
Beni içeri alır mı, gözlerinin penceresi,
Adım terennüm eder mi, sözlerinin bir hecesi,
Çözülmeyen soru dolu, bana ipucu vermezsin,
Beynimin her kıvrımında, gözlerinin bilmecesi.
BİNLERCE SUDOKU ÇÖZMEYİ TERCİH EDERİM.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!