Köklerinden yanan,
bir selvi ağacıyım.
Suyu yok toprağımın, çiçeği, kelebeği.
Kalbim gövdemde, gövdem ateşte.
Biri yakar, biri kırar,
Biri içime adını çizer.
Gölgem, kendime yaramaz,
Şemsiye yapımcıları
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan
Devamını Oku
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan




Doğaya insandan daha fazla zarar veren bir canlı yoktur. Bu ününü hemcinslerinde de uygulamaktan hiç geri kalmıyorda. Yüreğinize sağlık.
Bu şiir, ağaç metaforu üzerinden insan ruhunun portresini çizmiş. Selvi; gururun, yalnızlığın, dayanıklılığın ve ölümün sembolü hâline kullanılmış. Şiirin en güzel tarafı, acıyı yalnızca anlatmaması; acıdan yeni bir beden, yeni bir kimlik yaratmaya çalışması şeklinde, çok güzeldi. Şairi ve kalemi kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta