Selvi Şiiri - Ümit Uzunhasanoğlu

Köklerinden yanan,
bir selvi ağacıyım.
Suyu yok toprağımın, çiçeği, kelebeği.
Kalbim gövdemde, gövdem ateşte.
Biri yakar, biri kırar,
Biri içime adını çizer.
Gölgem, kendime yaramaz,
insana yaradığı kadar.
Gel Apollon, beni yeniden yarat,
Acılı bir delikanlı gibi öleyim.
Gözyaşlarımı reçineye,
Kanımı yapraklara,
Acımı gövdeme dönüştür.
Eğilen başımı,
gökyüzüne uzat,
Toprağa batır, insana güvenen yanlarımı,
Sevdiğim kuşlar yerken çiçeklerimi,
Gururlu ölmek mi,
ezilip bükülmek mi,
Yaşamda değer?
En sevdiklerim,
gömsün ümitlerimi.
Bu Temmuz'da
Eğilip,
ölmediysem eğer.