Hasetle izliyordu,
Yahudi âlimleri.
Gerçeği gizliyordu,
Kavminin zalimleri.
Biliyorlar yüzde yüz,
Şirk en büyük günahtır,
Günahların içinde.
Rabbimiz bir ilahtır,
Buyurur ayetinde.
Allah’a ortak koşan,
Yahudi kendini savunur,
Nefsini çıkarır temize.
Gerçek öyle değil, avunur,
Allah bakar amelimize.
Güya günahları silinir,
Nikahta çok önemli bir mesele; mehir,
Vakti; hemen veya edilebilir tehir.
Erkek evlenirken verir para ya da mal,
Edilmemeli bu ilahi emir ihmal.
Ne işi olur ki şirkle,
Fakat anlaştı müşrikle.
Secde ettiler putuna,
İnandılar tağutuna.
Bu kaçıncı ihanet?
İman ne büyük nimetmiş,
Bilinir hesap gününde.
Kim, nerede, neler etmiş?
Hepsi görünür önünde.
İnkâr eden görür azap,
Sefihin vekili veli ya da vasî,
Olmamalı Allah’ın emrine âsi.
Onları yedirip içirip giydirsin,
Bakımını güzel şekilde üstlensin.
Yetim, ergenlik çağına gelincesi,
İki konuya dikkat çeker bu ayet:
Biri emanet, diğeri de adalet.
Emanet, ehil olana verilmeli,
Herkese adaletle hükmedilmeli.
Emanete hıyanet münafık alâmeti,
Ehline verilmez ise bekle kıyameti.
Âdilce hüküm vermek herkesin değil harcı,
Zalim mazlum olur; bulur eşraftan aracı.
Düşün! Ne için yaratıldın?
Kulluğun et! İcraat gerek.
Akıl-fikirle donatıldın,
Rabbimize itaat gerek.
En son Peygamber sıfatıyla,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!