Selim İç Şiirleri - Şair Selim İç

İbrahim ve Yakup, (as) oğullarına etti vasiyet,
Bu dünyanın bir de ahireti var, ciddi vaziyet,
Müslüman olarak yaşayıp gösterin teslimiyet.

Biter iken bedendeki canda sayılı son nefes,
Peygamberlerin vermiş oldukları mesajlar enfes.

Ehl-i kitap tartıştı Allah’a yakınlıkta,
Son peygambere uymayıp kaldı karanlıkta.
Allah hepimizin Rabbi, her şey ortalıkta…

Herkesin yaptığı şeyler kendisini bağlar,
Allah aşkı Müslümanları gönülden bağlar.

Müşrik, Yahudi, Münafık beyinsizler,
Aynı soru sormada birbirin izler.
“Niçin kıblenizden vazgeçtiniz sizler?”

Şüphesiz doğu da batı da Allah’ın,
O ne derse kabulüdür Müslümanın.

İman edenlere hitâbı dinle!
Sabır ve namaz ile yardım dile,
Hiç şüphesiz Allah sabreden ile…

Yardım gelir, olmayalım sabırsız;
Ya Rabbi! Bizi eyleme namazsız.

İki tane put vardı Safâ ve Merve’de,
Müşriklerin onlara tâzimi zirvede,
İslam’la birlikte put kalmadı çevrede…

Safa ve Merve’de sa’y (tavaf) ayeti gelince,
Bazı Müslümanlar düşündü ince ince.

Önceki kitaplarda deliller apaçık ve net,
Hidayet yolunu gizleyenler buna çeker set,
Kim bildiğini söylemez ise eder ihanet…

İşte böylelerini bekleyen acı akıbet;
Hem Allah hem de lânet ediciler eder lânet.

Bir baksa insan göklere ve yere,
Görür ilâhi ve yüce kudreti.
Gösterir ibretle bakan gözlere,
Âlemlerdeki nizam ve vahdeti.

Günler oluşur gündüz ve geceden,

Ey insan! Yediğine, içtiğine bak;
Helal ile yetin, harama ol uzak,
Kirletme fıtratını tertemiz ve pak.
Tâbi ol Cenâb-ı Hakk’ın her emrine,
Takılma kovulan şeytanın peşine.

İnanmayanlar yanlışta çok fazla ısrarlı,
Atalarının yolundan ayrılmaz, kararlı,
Bir bilseler! Bu kendileri için zararlı.

Hakk’a davete uymazlar, ederler inatlık,
Düşünmezler, belki kendilerinde sakatlık.

Rezzâk verir mahlûkâta rızkını,
Şükür gerekir iman edenlere.
Yapılmalı kulluğa yakışanı,
Bu ayetler Mümin’im diyenlere.

Bazı haramlara dikkat çekilmiş;