İnsanların ilki Âdem ile Havva,
Oldular aile, kurdular bir yuva.
Hep tozpembe değildi solunan hava,
Onlar da tâbi tutuldular sınava.
Türedi böylece insanların soyu,
Ey Âdem! Sen ve yanındaki eşin,
Haydi, Cennetime girin yerleşin!
Tadına bakın her türlü yemişin,
Fakat şu ağaçla olmasın işin!
Şeytan kandıracaktı bundan emin,
Müşrikler çıkmıştı dosdoğru raydan,
Put ve heykellerle dolmuştu meydan,
Ortak koşup vazgeçmişlerdi Hayy'dan...
Madem onları ilah edindiniz,
Dua edin! Olsun dilediğiniz.
Sinirlendiğin anda öfkeni yut!
Sana yapılan kötülüğü unut!
Biraz zor gelse de af yolunu tut!..
Barışa ilk adım atan kazanır,
Hakk katında büyük ecre uzanır.
Her yönden fırlatır türlü türlü oklar,
Nabzını ölçer melun; hâlini yoklar,
Ortamı iyi solur, havayı koklar…
Şeytan bu; vesvese vermektir amacı,
Müttakîye karşı çıkamaz yamacı.
Müşrik ve kâfir güruhtan her bir kişi,
Olmuşlar şeytanların dostu, kardeşi,
Bekliyor onları cehennem ateşi…
Şeytan tutmuş, bırakmaz yakalarını,
Yutturur kolaylıkla zokalarını.
Sıradan kitap değil;
İlahi bir kelamdır.
Sen de kulak ver, eğil!
Müminlere selamdır.
Herkes bilsin, okusun!
Kur’ân Hakk’tan bir uyarı,
Gösterir dostu, ağyarı.
Muştular Cennet diyarı,
Ona göre yap ayarı.
Müminlere nasihattir,
Elbisesiz olamaz beden,
Örtmelisin mahrem yerini!
Hakk’tır tesettürü emreden;
Gizle namahreme derini!
Elbisen uysun tesettüre,
İnsanı ayartmada oynar başrolü,
Herkes için vardır muhakkak formülü,
Aman dikkatli ol, kaybetme kontrolü!..
Kibir ve hasetlik gözünü kararttı,
Âdem’le Havva’yı cennetten çıkarttı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!