Her gün içimde küçülen bir alev bu
Öyle ki yakında benden eser kalmayacak
Her gün içimde azalan bir duygu bu
Öyle ki düşlerim seni asla salmayacak
Dakikalara hapis oldu gençliğim
Dindiren yok ki acını, devşiren
İlle de varmak gerekmiyor
Döndüren yok ki yolundan, kevgiren
İlle de ha-(o) -şlanmak gerekmiyor
Gözyaşını süzmek için sevgiylen
Kimseler açıktan söylemedi bana
Yaşamımın sonunun
Çıkmaz sokak bir yol olduğunu
Sadece hissettim hisettirdiler
Gerçeğin hayalimi darmadağın eden
O yansız duygusuz akagelen soluğunu
“Kat çıkmak yasak kardeşim”
Yahu bina dikmiyorum ya buraya
Altı üstü bedenim beş on metre daha yükselecek
Gökdelenlerden hiç hoşlanmam zaten
İşim de düşmez oraya
Burası kamuya açık yer değil mi
Jargonu kaybolmuş dilimin
Aksanı çalıntı
Seyranı savrulmuş seyrimin
Efkarı alıntı
Alındı gönlüm
Tüm evrene darıldı
Kıyısında dolanıp durursun di mi
Her şeyin
Kuytusunda molalanıp uyursun di mi
Mateminin
Yaprak kıpırdasa uyanacaksın da
Kıyamet kopsa kim farkında
Kıyıda kuytuda kuruntu karıntı
Kuyuda köşede kalıntı kasıntı
Kafiye kasarken kantarın kilosu
Karambole kasatura kan terin kokusu
Kaygusuz kaide kavgasız kanide
Madem ağlayacaktın kuytu bi köşede bütün gün
Yanına geldiğimde pervasız ellerini – dermansız-
Neden belime doladın…….
Bir sarmaşık gül gibi uzadın kirpice
Körpece sevdaları kendine hasret uladın
Sağır baktı hep gözlerin koynuma
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Her şey bir birine bitişecek
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!