Kimseler açıktan söylemedi bana
Yaşamımın sonunun
Çıkmaz sokak bir yol olduğunu
Sadece hissettim hisettirdiler
Gerçeğin hayalimi darmadağın eden
O yansız duygusuz akagelen soluğunu
“Kat çıkmak yasak kardeşim”
Yahu bina dikmiyorum ya buraya
Altı üstü bedenim beş on metre daha yükselecek
Gökdelenlerden hiç hoşlanmam zaten
İşim de düşmez oraya
Burası kamuya açık yer değil mi
Madem ağlayacaktın kuytu bi köşede bütün gün
Yanına geldiğimde pervasız ellerini – dermansız-
Neden belime doladın…….
Bir sarmaşık gül gibi uzadın kirpice
Körpece sevdaları kendine hasret uladın
Sağır baktı hep gözlerin koynuma
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Her şey bir birine bitişecek
Kim, kime neye yetişecek
Bir gün mutlaka
Kıyısında dolanıp durursun di mi
Her şeyin
Kuytusunda molalanıp uyursun di mi
Mateminin
Yaprak kıpırdasa uyanacaksın da
Kıyamet kopsa kim farkında
Kıyıda kuytuda kuruntu karıntı
Kuyuda köşede kalıntı kasıntı
Kafiye kasarken kantarın kilosu
Karambole kasatura kan terin kokusu
Kaygusuz kaide kavgasız kanide
Unutulduğu zannedilen yol arkadaşının sesidir
Aynı patikada kesişmese de yollar
Esen rüzgarın
Yar kokusunu toprağına serpişidir
Hayatının mucizesi olduğun kollarda uyansın karamsar ümitlerin
Senin umudunu değil, umutsuzluğunu paylaşsın
Sana umut bağlamışsa sevgilin
Her gün bi' yabancı olsun sana
Senle tanışmaya can atan bi acemi
Ve asırlardır seni tanıdığını düşünür ki
Sevgi dolu dünler
Müebbet hapiste
Bir tarafım çoktan geçkin
Yergi dolu günler
İbret hapiste
Yazın maviliğinde hayallerle yüzerken
Sonbaharın yaprak dökümünde geçmişi anarken
Kışın beyazında buruk bir huzuru yaşarken
İlkbaharın tomurcuğunda umutlar yeniden alevlenirken
Hiçbir mevsimi yaşamazsa
Bir çiçek bir kuş bir ağaç
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!