hiç kimse görmese de ben şahidim
yıldızlar sana gülümserdi geceleri
göğe biraz hüzünlü baksan
hava aniden bozar
simsiyah yağmur giyinirdi bulutlar
bir çöl prensesi gibi gelirdin
bu örümcek kafalı şehre
caddeler sokaklar Fidayda’ya durur
miskin esnaflar
tefeciler
büfeciler
yedi uyuyanlar gibi uykusundan uyanırdı
bazen haylaz bir rüzgar
hafifçe uçururdu eteğini
eski tüfek hovardalar
ağarmış bıyıklarını bükerken
yeni yetme çapkınlar dut yemiş bülbüle dönerdi
aşk varsa eğer…
bu öküzün boynuzundaki yalan dünyada
aşk varsa
aşk sendin
gülünce şiir gibi güler
içince rakıyla sevişir gibi içer
sövünce Allah ne verdiyse söverdin
şimdi…
bu şehir ve
bu şehre kök salmış insanlar
yakama yapışıp
hesap sorar gibi seni soruyorlar
“nerede
dudağının kenarında ben olan
o kız nee ree dee...” diyorlar
başımı önüme eğiyor
dut yemiş bülbül gibi susuyorum
sustuğumu görünce
daha da hiddetlenip
“püü seni adamlığına…” diyorlar bana
salağa yatıp duymazdan geliyorum
o gitti desem…
çoluğu çocuğu
kadını yaşlısı
samanlıkta iğne arar gibi
fellik felik seni arayacak
ayrıldık desem…
bu tövbekar şehir
kendini rakıya vuracak
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 19:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!