‘’Dayanabildiği her fırtınadan sonra biraz daha yeşerirmiş insan’’
Kalbim bir nisan serinliğinde
İşte yine yolum düştü senli dizelere
Oturdum şiirin kıyısına, anılar kucağımda
Kaç nisan ses veririm uzaklara
Gün batarken çiçeklerinin renginde
Siz kalın yanı başımda
Pencereme vururken güneşin yüzü
Allı morlu anılar canlansın hayalimde
Bir büyümek telaşıydı belki bütün adımlar
Farkında olamadan geçerken yıllar
Coşkulu kimi zaman,
Kimi zaman sessiz sakin akan bir nehir gibi
Pırıltısıyla içimizi aydınlatan
Gün görmemiş karanlıklardan sızan bir ışığın
Ah zaman...
Nasılda alıp götürdün gençliğin hevesini
Bizler farkında olamadan.
Hayat sesini yükseltip
Dünya kendine bile sığamazken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!