‘Ak! ’ dedim, ‘Kara! ’ dedin;
‘Bak! ’ dedim, ‘Bakmam! ’ dedin;
‘Çak! ’ dedim, ‘Çakmam! ’ dedin;
Kâh dedin, kâh demedin…
‘Var! ’ dedim, ‘Yok ki…’ dedin;
Şiir diye ekliyorsun,
Keklik gibi ötüyorsun!
Dilini pek sevdim, inan,
Senden başka yok kahraman!
Bunu senin için yazdım,
__Çok yoruldum arkadaş!
__Sanki taşıdığın taş!
Yazdığın üç beş satır;
Verdiğin sade kahır!
__Sen hep öyle sanırsın!
Gülmesin gözlerim, yüreğim, yüzüm
Kendime geçmez ki bir nebze sözüm
Hakikî dost olsa güvenir özüm
Kahrım kendimedir, alınmayınız!
Gönlüm kırmızı der, yeşili arar
Kalemim kırıldı, zorlanıyorum;
Yine de yazmaya çalışıyorum.
Yazsam da öyle haz alamıyorum;
Kalemle aramı bulamıyorum…
Be, kalem! Ne diye kendini yordun;
Varsa damım, toksa karnım, yoksa kahrım
Bahtiyarım.
Varsa sazım, bir mızrabım ve ilhamım
Bahtiyarım.
Evet, biliyorum, beni seversin
Severken arada lafla döversin
Daha etkin yolsa bir şey demezsin
Cidden anlamak güç; işte böyleyiz!
Hayır, bilmiyorum sevmediğini
Kimseyi incitmek, üzmek istemem
Gölge etmesinler, ihsan istemem
Şairim, yazarım diye övünmem
Arada şiir ve yazı yazarım.
Kimseyle dövüşmek, küsmek istemem
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!