Sarıldım Yastığıma Şiiri - Özcan İşler 2

Sensizliğin ilk uykusuzluğu değil bu;
Aşkı bir yangın gibi büyüttüm, kor ettim içimde.
Yatakta bir o yana, bir bu yana dönerek
Sabahın eşiğini aşamadım bu gece.
Tuttum, yokluğunun soğukluğuna,
Sana sarılır gibi, sımsıkı sarıldım yastığıma.

Penceremden sızan ay ışığı değil, güzel yüzündü;
Gecemi aydınlatan, içimi sızlatan...
Bedenim kilometrelerin ardında tutsaktı belki,
Ama gölgem, hayalim çoktan yanındaydı.
Arzum, o ulaşılmaz özlem dağının
Yine en dik, en çıplak doruğundaydı;
Sana sarılır gibi, sarıldım yastığıma.

Hiçbir ihtimali düşünüp de yorma kalbini,
Söylüyorum işte: Seni çok seviyorum.
Kırılma bana, darılma uzağındayım diye.
Tek bir korkum var, sığdıramadığım göğsüme;
O nazik kollarınla,
Sakın bir başkasının dünyasına dokunma...
Ben burada, sana sarılır gibi sarılırken yastığıma.

Söz geçmiyor artık bu günlerde aklıma,
Korkuyorum, bu delilik bir gün ele verecek gizli sevdalımı.
Çünkü ten kafesinden sıyrılan ruhum,
Her gece gizlice firar edip gidiyor o yasaklıma...
Ve ben uyanıyorum,
Yine sana sarılır gibi, sarılmışım yastığıma.

Özcan İşler