Çektigim nefes kadar derindi bakışların
avuç icine çakılmış çiviler gibi acıtıyor yoklugu ellerinin
kalbim alis verisini birakti pür dikkat seni
senin varligini yaşamakta
ve ruhum izdirap icinde zevle kan akitmakta
gözlerimden
gözlerim elçisi ruhumun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta