Şair Maviler Şiiri - Muhsin

Belki de düşebilirim gözlerinden,
Deryalar akan şair mavilerinden.
Şu ahir ömrümde menhus lezzetlere düştüm.
Ne olursa olsun, beni çıkarsalar da arşa,
Ey sevgili, ben senin gözlerinden düştüm.

Ayağım her çukura girdiğinde seni düşündüm,
Düşündüm düşünmesine ama yine de düştüm.
Çukura yanaştım, sonra baktım ruhum ölmüştü;
Sonra sen yine uğradın bana, eteklerim tutuştu.

"Artık olmaz," dedim, inanır gibi kendi kendime,
Ölmüş ruha ne para eder sıhhatli kelime?
Ama sen düştün aklıma, ruhum ayaklandı,
Peşine koştum dörtnala, içim içime sığmadı.

"Bir şey olmaz," dedim her menhus lezzete,
Umursamaz oldu bu âciz geveze.
Kimse karışmadı, ben kendi kendimi yedim,
Öyle bir zatım ki deveyi pire ettim.

Sanki hiç edep namına bir şey görmemişim,
Düşüncelerim savrulmuş, hiçbir şey dememişim.
Ahaliye kibar, efendi, pir olmuşum ne fayda?
Otağımda en büyük çamı ben devirmişim.

Gerçek sevgi olmayınca alayı boyar gözümü,
Bilmek lazım artık ortalığı, iyiyi, kötüyü.
Herkesin dilinde olsam, ünleseler beni ne fayda?
Senin diline düşmemişim, değmez bunlar kayda.

Dostu, düşmanı seçemedim ey dost!
Mevzu riya olunca atardım amma fors...
Sen bana sahip çıktıkça nankörlük etmekteyim,
Uçsam da göklere, kendi dalımı kesmekteyim.