Sadi Atay Şiirleri - Şair Sadi Atay

Sen mi döşedin bu rayları söyle?
Çepeçevre etrafıma böyle.
Yok bir gedik,
Yok bir delik,
Başı sonuna birleşik.
Etrafımda yusyuvarlak,

Hep “O” vardı,
Önceden de önce.
Her yeri fani sardı,
Kün “yok”a değince.

1996

***Okay Temiz’e saygımla***

Denizaltı rüzgârları; korkudur…
Ki gerçekten korkar köpek balıkları.
Aklı olanları,
Kıstırır da kuyruğunu bacaklarının arasına,

Hep yanlarında duran,
Yakasından eteğine
Beyaz sakosu kan tetiri,
Binbir suratlı suratsızı,
Neden yine kimse görmedi?

Uyanır uyanmaz uykudan,
İki buse kondururum da,
Sevginin yanaklarına.
“Günaydın” derim,
“Günaydın sevgi.”
Üç dört lokma sevgi atıştırıp,

Olmak istemiyorsa mahpus,
İki seçenek vardı adama;
'Ya hep sus.
Ya da hiç konuşma.'

1996

Notalar sürgün porteden,
Hükümranlık hep es-lerde.
Anlam çalınmış sözden,
Mutluluk sessiz nefeslerde.
Cisim soyunmuş renkten,
Renkler karanlık kafeslerde,

Ey emmim Toroslar!
Canım teyzem Seyhan!
Ey dayım Toroslar!
Ciğerim halam Ceyhan!
Siz duyun sesimi,
Siz tutun elimden.

Göz, gez, arpacık,
Ve sonra ben.
Korkmuyorum ölümden!

Gizli kahkaha,yalan ağıt,
Bir de salâcık,

Oyun benim neyime?
Oyun; Benim.
Oyuncak; Benim.
Sen gel de,
Gelirim.
Sen git de,