Saçma Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Soğuk bir kasım akşamı, eski ahşap masanın üzerine yayılmış dağınık kağıtların arasında, saatlerdir süren o yorucu tartışmanın ağırlığı hâlâ havada asılı duruyordu. Karşısındaki adam, her zamanki gibi inandırıcılıktan uzak, rüzgârın yönüne göre şekil değiştiren cümlelerle dünyayı yeniden kurmaya çalışıyordu. ​Sencer, ellerini masada birleştirmiş, gözlerini karşıdakinin bir türlü istikrar bulamayan yüzüne dikmişti. İnsan bazen hakikati duymaktan vazgeçer; en azından gerçeğin gölgesine, gerçeğin taklidine razı olurdu. İlişkiler, dostluklar, hatta sıradan sohbetler bile belli bir tutarsızlık payıyla idare edilebilirdi. Lâkin bu kadarı da fazlaydı. Karşısındaki, kelimelerin ipini tamamen koparmış, mantığın sığabileceği tüm sınırları yerle bir etmişti. ​Sessizliği, odada yankılanan o bıkkın ve ağır nefes bozdu. Başını hafifçe yana eğdi, içindeki o derin sitemi dışarı vuran dizeler zihninde kendiliğinden dökülmeye başladı: ​Anlattıkların gerçek olsun, Hiç olmazsa gerçeğe yakın. Tamamen saçmalamak da Nereden çıktı? ​Odanın duvarlarındaki eski saat monoton bir şekilde tik tak sesini sürdürürken, dökülen bu birkaç kelime, saatlerdir kurulan o devasa yalan kalesini tek bir hamlede yerle bir etmeye yetmişti.