Ruh Mahzeni Şiiri - Utku Temizkan

Zamana emanet duygular, çiçek açıyor;
Us suskun olsa da gönül susmuyor…
Hislerin alemi gözlerime ışık saçıyor;
Fikrim, seni zikrettikçe anlam buluyor…
—
Öyle ki içim dışıma taşıyor,
Öyle ki kalbim ellerinde atıyor…
—
Aşkın bilmecesini bilmeye bileniyorum,
İşte! Özümden sözüme geliyor yorum,
Anlamları kaybederek anlam buluyorum.
—
Bulunduğum düzlemi, varlığınla idrak ediyorum.
Seviyorum, özlemle delirip severek beliriyorum.
—
Vakit geldiğinde açacak çicekler derken,
Gönülde beliren efsunlu sarmaşık.
Taneleri zamansız nehir, akıp giderken;
Akrep, saliselerin dansında yelkovana aşık.
—
Kendimden kaybettiklerimi buldum sende.
Her bakış, her gülüşün dertlerime bir perde.
Gömülsün özüm, ruhundaki mahzende;
Gülsün özüm, bitmesin tükendiği yerde.