Alem Şiiri - Utku Temizkan

İnkar edemiyorum ruhumdaki zehri,
Küfürlerim sakinliğimden daha diri.
Öfkeyle kalkıp hiddetle kalan biri,
Aklayamıyorum sözlerimdeki kiri.

Çukurlarda gömülü nefretin neferi,
Sebep vermeli ve sonuç görmeli,
Gözlerimi boğuyor bakışlarımın eli,
Belirdiğinde afları örtünen bir deli…
Çiziyorum hislerimin üstündeki güneşi.
Olur mu aksak sözlerin dosdoğru eşi?

ahımı anlamlandırıp ânı anlıyorum,
Doğruluyorum doğrulara doğru,
Fakat bastığım düzlemi yalanlıyorum
Düşünerek düşmek, suâllere sorgu
İdrak ettiğimde âlemi ve zamanı;
Uçurduğum turnalar fezaya kondu
Onca damlamın anlaşılmayan yanı,
Başlamak da ardı için bir sondu.