Roj Dé Were Şiiri - Hadi Helili

Li ser çiyayên ku bi tavê şîn dibin,
bayê sibehê navê me dibêje.
Çem di nav kevran re bi hêdî diherike,
wek xewnek ku qet namire.

Her stêrk di şevê de çirayek e,
her dil jî ezmanekî veşartî ye.
Ger tarîtî dirêj bibe,
roj ji dilê me dest pê dike.

Destê min bigire, em rê bidomînin,
ne ji bo serkeftinê tenê,
belkî ji bo ku mirovtiyê
her dem li ser piyan bimîne.

Rojê dê were...
ku dengê evînê ji her malê bilind bibe.
Rojê dê were...
ku çem û çiya bi stranê bipeyivin.

Em ne agirê şer in,
em agirê hêviyê ne.
Navê me bila bi qenciyê were bîranîn,
wek ronahiya ku qet namire.

Gul di biharê de bêdeng vedibe,
lê bêhna wê cîhanê diguherîne.
Mirov jî bi dilovaniyê mezin dibe,
ne bi hêz, ne bi zêr.

Ger baran bibare, em dibezin.
Ger bayê tund were, em radiwestin.
Ji ber ku darê ku rehên xwe diparêze,
her gav ber bi ezmanê bilind dibe.

Bila zarok bi kenê me mezin bibin,
bila pîr bi aramî razên.
Bila stran ji sinoran derbas bibe,
û dilan bike yek.

Rojê dê were...
ku her gotin bibe tovek ronahiyê.
Rojê dê were...
ku her stran bibe baskê hêviyê.

Em ê her tim rabin,
em ê her tim bistirên.
Heta stêrka dawî bibiriqe,
evîn dê li ser axê bijî.

Rojê dê were...
Hêvî dê bimîne...
Evîn dê bi ser bikeve...
Û dengê me dê li dilan her tim bijî.