Adınla övünüp de,
Aslına saygıyla eğildim.
Sana olan saygımdan,
Adını anmaya kıyamadım...
Benim canım annem!
Sendin benim varlığım,
Sendin ilk sahibim...
Ben senin yavrunum, annem!
Hani hiç yanından ayrılmadığın,
Dizlerinde uyuttuğun,
Bir sineği bile kondurtamadığın,
Geceni gündüzüne katıp
Uğrunda uykusuz kaldığın
Biricik, tek evladın...
Sen bana canından can verdin, annem;
Yetmedi, kanınla kan verdin.
Aç kalmak pahasına lokmanı,
Soğukta sıcaklığını verdin annem...
Hatıralara sığmayacak kadar
Uçsuz bucaksız sevginle besledin beni.
Onca zahmetle doğurup
Besledin, büyüttün.
En yalnız kaldığın anda bile benimleydin.
Sana layık olamamaktan
Korkuyorum annem!..
— Hadi Helili
Hadi HeliliKayıt Tarihi : 10.05.2015 23:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!