Dil dil diye, dilenen insan,
Dili ile sövüp, söylenen insan...
Dil olup da esir düşen insan,
Diline arı soksun ey insan!..
Şivesiyle böbürlenip caka satan,
Deyişi ile can yakıp yıkan,
Sözüyle kalp kırıp satan,
Diline arı soksun ey insan!..
İlhamına ilah sözüdür diyen,
Adalet haktır, hukuktur diyen,
Söylediğine kendi olmaz diyen,
Diline arı soksun ey insan!..
Beyhude kısa ömrüyle alay eden,
Geri ile peşinden gelene laf eden,
Kısacık ömrüne gafla sitem eden,
Diline arı soksun ey insan!..
Daracık yerinde tükürükle kıvrılan,
Keskin otuz iki diş ile korunan,
İyi kötü her şeyin tadına baktırılan,
Diline arı soksun ey insan!..
Sağa tısss!.. Sola fısss!.. sallayan,
Yerinde susss!.. Dışarda yalayan,
Aç iken el açıp yerine yalvaran,
Diline arı soksun ey insan!..
Dil olup da laf etmeseydin,
Lal olup da yar demeseydin,
Saz olup da söz bilmeseydin,
Diline arı soksun ey insan!..
Bir dilsizin dili hangi dildir?..
Şu dildir, ya da ha!.. hu!.. bu dildir.
Yok, bilemedin; ha, bu işareti bildir...
Diline arı soksun ey insan!..
İlahi kelamdır, nasihat ve siyanet...
Şeytani laftır, kinayet ve cinayet...
İnsani sazdır, adalet ve hidayet...
Diline arı soksun ey insan!..
Laftadır, hep savrulur gider...
Söz, öz oldu mu toz olur gider...
Öz, söz oldu mu giz olur gider...
Diline arı soksun ey insan!..
Gizlenir heceler dizi dizi,
Sırlar sıralar, öldürür sizi bizi.
Ey gafil, ölüm kaplar hepimizi!..
Diline arı soksun ey insan!..
Sabah doğmuştur dili yalın,
Öğle doğmuştur dili kalın,
Akşam olmuştur dili yayın,
Diline arı soksun ey insan!..
— Hadi Helili
Hadi HeliliKayıt Tarihi : 23.09.2015 22:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, insanın diliyle kurduğu dünyayı ve sözlerinin ardında taşıdığı sorumluluğu sorgulayan bir düşünceden doğdu. Dil; insanın kendini ifade etme, kimliğini yaşatma ve başkalarıyla bağ kurma aracıdır. Ancak aynı dil, kibirle, kinle, ikiyüzlülükle ve düşüncesizce kullanıldığında insanı insandan uzaklaştırabilir. Şiveyle böbürlenip başkasını küçümseyenlere, söylediğiyle yaşadığı birbirini tutmayanlara, sözüyle gönül yıkanlara bir itirazdır bu şiir. Buradaki arı, dilin acı veren gücüne karşı ironik bir uyarıdır. Çünkü bazen insanın en çok terbiye etmesi gereken şey, kendi dilidir. — Hadi Helili




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!